Fortnite

Fortnite het ons huis oorgeneem. Ek is uit die gesin gewerp. In my stil hoekie sit ek nou en lees, terwyl Manlief en Kinders voor televisies sit en guerilla-oorlog voer. Ek erken sonder skroom dat ek nie eintlik die speletjie verstaan nie. Dat dit soortgelyk aan Hunger Games is, snap ek. Dat dit ‘n aanlyn-speletjie is wat die ganse wêreld op hol het, begryp ek ook. Tog sit ek stomverbaas en kyk hoe my sesjarige se vingers oor knoppies gly en hy behendig ‘n mannetjie met ‘n hond op sy rug deur die lug abba, tot op ‘n eiland… waar hy dan bome afkap, ‘n huisie bou, wapens versamel, pleisters plak en ja, probeer om ander uit te moor.

Fortnite is tans die gewildste aanlynspeletjie beskikbaar. Ongeveer 80 miljoen mense teken maandeliks aan om deel te neem aan hierdie “laaste persoon wat oorleef wen al die eer” geskietery. Ninja, Bizzle en allerhande ander vreemde knapies maak derduisende dollars elke maand deur hul spelpatrone te deel. My mond hang oop.

Ek het dramaties geskop teen Fortnite se installering. Hoe kan ek toelaat dat my ses- en agtjarige kinders blootgestel word aan vreemdelinge van regoor die ronde aarde heen? Dit kweek sekerlik geweld aan? En elke sielkundige waarsku mos teen skermtyd… die negatiewe effek op breinontwikkeling en stremming van kreatiwiteit en blah, blah, blah.

 

Eintlik het elke generasie maar sy eie “Fortnite” opgelewer. Daar was ‘n tyd toe dans sonde was. Die televisie was ‘n eenoogmonster wat in talle huise verban was. Elvis was die duiwel in ‘n stywe wit broek. En ouers het na Bybels gegryp soos dagga ‘n vrye era van hippies uitgerook het. As kind het ek my ouers laat sug, want al wat ek wou doen is lees. In 2018 sit ons met die aanlyn-dilemma van vermaak. Kinders word tydens geboorte al uitgereik met ‘n e-pos adres, digitale voetspoor, simkaart en tablet. Hulle duime is flink oor raakskerms en ek voel soos ‘n fossiel as hulle my vertel van alles wat hulle skep en vermag in speletjies soos MineCraft en LegoCreator. Ek sukkel om my skok weg te steek as hulle vir my die mini-reekse wys wat hulle skep deur “stop-start-motion” foto’s na mekaar te speel. Onge-friekin-looflik.

Nou kyk, my innerlike pensioenaris wil daagliks halt roep. My moedersinstink wil saam Johannes skree: “sit dit af! sit dit af!” Tog loer ek na my drie mense wat soos eendjies op ‘n ry sit. Daar word gesels en redeneer oor strategieë. Daar word reëls gemaak, terme word verklaar, voorwaardes word gestel en regulasies van regverdigheid word stipuleer. Alle huiswerk is afgehandel. Die kombuis is skoon. Die wasgoed is weggepak. Want my reël is eenvoudig: doen eers jou pligte, alvorens jy plesiere kan geniet. En dit werk. Beter as een van daai bomme wat jy tussen die bome in die Fortnite-woud kan plant.

Ek beperk die tyd. Manlief monitor saam wie daar gespeel word. Alles geskied onder toesig. En al neem ek nie aktief deel in hierdie sirkus nie, beskou ek dit tog as kosbare familietyd. Die probleemoplossingsvaardighede wat hulle ontwikkel is eintlik noemenswaardig. Die woordeskat wat hul opbou is indrukwekkend. Die vlytige vingers maak my eie koördinasie groen van jaloesie. En die kreatiewe kwinkslae van uitrustings, kleure, gesegdes en selfs wapenkeuses laat my spontaan glimlag.

Tegnologie laat nie duiwels los nie. So ook nie Elvis, boeke, langspeelplate of selfs daggakoekies nie. Onbetrokke ouers en kinders wat aan hul eie genade oorgelaat word, is waar die moeilikheid begin. Dink ek. Of dalk is dit maar net hoe ek my eie gewete sus.

Advertisements

Aambei

Ek kan met dankbare agterstewe getuig dat ek nog nooit aambeie gehad het nie. Deur twee swangerskappe is ek genadiglik die ongemak gespaar. Dis nou maar een van daardie stukkies inligting wat niemand se lewe noodwendig sal verryk nie. Ek gaan nie wêreldvrede bewerkstellig of ‘n multimiljoenrand losprys losslaan vir hierdie brokkie nuus nie. Dalk is dit omdat ek nie daarvan hou om op koue vloere te sit nie. En my ma het van kleins af gewaarsku om nie te lank enigiets te “knyp” nie. Sy het ons ook gereeld ‘n lepel Engelse sout gevoer. Ek het ook nooit met nat hare gaan slaap of net na ete in ‘n swembad gespring nie. Dalk werk die Boere se rate regtig?

 

Aangesien ek nie uit persoonlike ervaring kan skryf nie, wend ek myself maar na prof. Google, ‘n paar vriendinne se getuigskrifte en ‘n stowwerige mediese boek in die skoolbiblioteek. Na ‘n paar minute van intense gril en probeer wegkyk, begin ek egter ‘n paar ooreenkomste tussen aambeie en mense raaksien.

 

In die personeelkamer sit ‘n man wat (sonder ‘n vreeslike verbeelding) soos ‘n geswolle aartjie in iemand se rektum lyk… en die prentjie is allermins aansienlik. Sy hare is olierig. Hy stink na die kroeg waar hy vier dae gelede was en op sy blou hemp is kolle en verharde, ou kos. Gulsig prop hy nog ‘n stukkie koue pizza in sy mond. “Daar is muf onderaan die pizza” waarsku ‘n mede-toeskouer hom. “O” knik hy met ‘n vol mond, krap dit met ‘n geel vingernael af en eet verder. Sy broek se soom is verby uitrafel en die skoene is muwwer as sy pizza. Ek weet wat sy salaris is, want hy sê dit gereeld. Ek weet watter voertuig hy ry, want hy parkeer soos ‘n kleuter inkleur: nie tussen die lyne nie. Hy vloek tot ver bo die knieg en as hy lag, spat daar altyd sulke klein spatsels spoeg deur die lug. Hy is in beheer van die skoolbusse en ek is elke keer as ek hom sien, verlig dat hy selde direk met skoolkinders in aanraking kom.

Interne aambeie kan mens nie sien of voel nie. Die enigste teken dat hulle wel bestaan, is as jy bloed in die bak bespeur. Alhoewel hulle selde dodelik is, veroorsaak hulle ongemak. Skynheilig staan hulle ook in groepe, soos druiwetrosse, rond. Hulle skinder oor ander se doen en late. Vermetel word een kollega uitgejou oor hy die derde keer laat is, maar niemand weet sy vrou het terminale longkanker nie. Of dat hy nou verantwoordelik is vir drie klein seuntjies, almal onder 9 jaar oud. Hulle sê hul vriende sleg. Daar word vergelykings getref tussen bedwelmde prostitute en die mense by wie hulle Kersfees gaan eet.  My hart ruk as ek hoor hoe ‘n onderwyser ‘n tienerdogter met aknee wegwys van drama-oudisies, want sy moet eers haar gesig gaan uitsorteer. Die wreedheid van hierdie groep gegradueerdes wil my kop laat bars… soos ‘n aar.

 

Blykbaar kan mens aambeie ontwikkel as jy te lank op die troon sit. (Iets wat ek regtig graag met erns aan my manlief wil oordra, maar nou ja.) Die hewige drukking om die anale opening, kan bloedvaatjies laat swel en daar sit dit dan: die uitwendige ongemak. Emosioneel is dit ook so: hoe langer jy oor ‘n stront-saak tob, hoe meer ondraaglik raak die gevolge. In meeste gevalle, genees tyd ook hierdie wond, maar dikwels word die situasie vererger as mens karring. ‘n Verbrokkelde verhouding is dit: verby. Laat gaan nou maar die eks in vrede. Wraaksug het niemand nog ooit in die hemel laat beland nie.

 

Aambeie kan maklik tuis behandel word: eet meer vesel, drink baie water, moenie te lank sit nie, los maar die swaar goed wat opgetel moet word nog ‘n rukkie op die vloer en  maak seker jy vee mooi skoon. Goed, die laaste een verhoed of verlig dalk nie aambeie nie, maar ek voel tog dis ‘n publieke diens en/of waardevolle les wat ek hier kan lewer.

So staan die saak dan nou: ek het nog nooit aambeie gehad nie. Fisies. My emosionele welstand kan egter nie van hierdie geluk getuig nie. Iewers in my psige word ‘n derm uitgeryg oor die sotlikheid van die mensdom. Ek probeer minder tyd op die troon-trein van hul negatiwiteit spandeer. Ek drink die glimlagte van vriendelikes soos water en met die hulp van meditasie maak ek my vesels los van sleg mense. Ek sien hulle nog orals: sfinkter-slawe, rektum-ridders, pleinweg poepholle… die aambeie van ons samelewing. My enigste hoop is dat die goeie sal oorwin. Dat die gesondheid van die groter lyf, die drek uiteindelik sal uitskei. Anders gaan ons nageslagte poep van pyn.

Oorwinning

Histerie bars los. Hester is ’n swak ma wat geen respek het vir haarself, haar lyf of haar kind nie. Hester weet niks van sosiale etiket nie en is ’n dom blaps wat simpel foto’s op sosiale media versprei. Hester het seker tien tattoes, verf haar naels blou en dra ’n goue ring aan haar toon, want dit is wat goedkoop vrouens doen. Hester maak die Afrikaners se naam sleg. Ek lees hierdie wreedhede raak in die kommentaar van Hester se foto. Die foto waar sy haar seuntjie van drie maande borsvoed in die Wimpy. Geen obskure naaktheid kan in die foto waargeneem word nie. Tog is die mense histeries. Al het Hester haar seuntjie gister begrawe en is dit die laaste foto wat van klein JP geneem is. 

Woede is in die lug. Karien is ’n lui vrou wat moet gaan werk soek en minder tyd op Facebook spandeer. Karien moet haar huis skoonmaak, want daar staan dan bokse oral rond. Karien moet liewer nie weer by McDonalds vir haar koeldrank koop nie, want daar is baie suiker in Coke. En die plastiekstrooitjies maak seeskilpaaide dood. Karien moet ligter oogskadu dra, want die pienk laat haar oud lyk. Karien moet ook weet dat uitgegroeide wortels op ’n gekleurde kop, baie kommin is. Hierdie dinge word ek wys soos ek deur die kommentaar op Karien se plasing lees. Maar Karien se man het nou ook sy werk verloor en al wat sy vra is of iemand nie weet van werk wat sy sal kan doen nie. Hulle het 25 dae voor hulle uitgesit word en sy weet nie waar hulle dan gaan slaap nie. 

Haat doen die rondte. Jaco is ’n poephol want hy weet nie hoe om te spel nie. Jaco is ’n treurige vroueslaner wat nie die eerste ding weet van hoe om ’n ware man te wees nie. Jaco het sy sekretaresse gegaffel as sy vrou kerk toe is met die seuns. Jaco moet leer dat jy nie bruin skoene saam met ’n swart broek dra nie en dat Crocs lankal uit die mode is (nie dat dit ooit regtig was nie). Jaco moet ophou inteken elke keer as hy en sy pelle iets gaan drink na werk, niemand stel tog belang in sy sosiale lewe nie. Die kommentaar word na 314 aanslae afgeskakel en die oorspronklike vraag word uitgewis: “Ken iemant dalk ’n goeie prokireer? My vrou het wegeloop en sy wyer dat ek my kindirs sien. Assiblief help met iemant wat verwyssings het.” 

My hart rol rond in my binneste. Ek is verwoed op soek na menslikheid. Wat gaan aan? Hoekom kan ons nie meer vrae beantwoord nie? Hoekom is kritiek en oordeel ons instinktiewe reaksie? Ek het drie ure gehad. En in drie ure het het 1283 boodskappe gestuur. Persoonlike boodskappe aan kommentators. Ek wil weet hoe kry hulle dit reg om perfekte lewens te skep waar dood en armoede en hartseer nie vatplek kry nie. Ek wil weet hoekom hulle dink dat ’n perfekte lewe hulle die reg gee om wreed te wees teenoor iemand wat hul nie ken nie. En ek wil weet of hulle trots is op hulself? Party het reageer. Ander het my geblok. Maar al kon ek net een persoon laat twyfel… al kon ek net een persoon laat dink… dan was my drie ure nie tydmors nie. Ek sal nie langer stilbly   nie. 

Ek is moeg… nee, nie moeg nie, GATVOL vir histerie en woede en haat oor simpel goed. Word histeries oor kinderverkragting. Word woedend oor plaasaanvalle. Haat spinasie. Maar om hemelsnaam, reik uit na jou medemens in nood. Moenie iets wat reeds stukkend is, verder vertrap nie. Kom ons los die hel vir die hiernamaals en maak oomblikke van hemel moontlik. Vir die volgende ses ure gaan ek nog boodskappe stuur. Maar hierdie keer gaan ek “sterkte” en “voorspoed” en “ek stuur vir jou positiewe krag” tik. Vir elke negatiewe gedagte, sal ek tien die kosmos instuur. Die goeie sal oorwin. Dit moet net. 

Die liefde

Die onderwerp is al holrug gery. Soveel boeke is al oor hierdie tema geskryf, dat tot die woordeboek al sug as jy liefde met lus verneuk. Gedigte word tussen “lief” en “hartedief” gepleeg. Liedjies word gekastreer op nasionale radio, want dit is groter as hoop en geloof. Iewers tussen Valentynsdag se rooi kartonharte en die emosionele gesiggies wat oor sosiale media soentjies stuur, het die liefde ‘n kommin klap van ‘n windmeul weg.

Ek praat nou nie hier van die liefde wat ‘n ma se hart vir haar kinders klop nie. Ook nie van die liefde wat ‘n kind vir sy ouers voel nie. Ek praat hier spesifiek van ‘n romantiese liefde… een waar vlinders in jou maag ‘n vereiste is en die nood druk om na Theuns Jordaan en Karlien van Jaarsveld se musiek te begin luister. Een waar jy jou kussing sopnat kwyl in die nag en dit is nie die droë lug se skuld nie, maar te danke aan jou wilde  drome. Ware, egte, skryf-‘n-boek-oor-jou-lewe, ek-begin-sommer-dig liefde.

Ek weet ek is lief vir my wederhelfte. Ek hou ook nogals van hom. Hy maak vir my koffie, hou my vas as ek verlang na my mense en hy laat my lag. Hy luister na al my idees (en meeste van hulle is maar vreemd, ewekansig en sinneloos) en partykeer was hy selfs die potte. Maar ek wou nog nooit ‘n rym-liedjie vir hom sing nie. Ons het elkeen ons eie Facebook-rekening en ons deel nie ‘n tandeborsel nie. Ek is ek. Hy is hy. En saam IS ons. Dis vir my liefde en dit hou my staande.

Maar iewers, nie te ver van my hart af nie…

Die vrou staan langs die graf en treur oor die man wat sy vandag moet begrawe. Dis nie haar man nie, maar dit is wel ‘n deel van haar hart wat in die grond wegsak. ‘n Liefde wat nooit mag of kon wees nie, maar eintlik moes.

Die vrou staan op die lughawe en kyk hoe die vliegtuig opstyg. Sy lig haar hand om te waai en besef dan hoe onlogies die gebaar is. Amper so sinneloos soos om liefde te vind in die arms van ‘n getroude man. Dan draai sy om en gaan haal haar eie kinders by die skool.

Die vrou staan voor die spieël en vryf oor haar geswolle maag. Nog net drie maande. Dan is sy nie meer ‘n weduwee nie, maar ‘n mamma. Haar hart skeur saam haar buik en kop en brein in twee, want sy weet nie of sy steeds moet rou en of sy moet opgewonde raak nie. Die lewe het haar uit liefde gekul.

Die vrou staan in die kombuis, besig om die kapokaartappels fyn te maal. Haar gedagtes dwaal na erotiese nagte saam die nuwe, jong fiksheidsinstrukteur. Hy bring nie winde op nie, skree nie vir nog ‘n bier nie en hy fluister nog liefdeswoorde in haar oor.

Die vrou staan voor in die klas. Sy verduidelik hoekom “die” eintlik ‘n lidwoord is en hoekom Totius ‘n god kan wees. Die liefde van haar lewe het sy tas gepak en die pad gevat. Hy lê nou lepel by ‘n jonger weergawe, terwyl sy haarself aan taal oorgee.

 

Al die soetsappighede vervaag met die wete dat die liefde nie altyd wen nie. Partykeer wen die lewe. Dis hartseer. Dis wreed. Dis onregverdig. Maar ek konsentreer op die vrouens agter die tragi-verhale. Soms gaan lê hulle van pure moegheid. Maar hulle staan altyd op. Dan lig hulle die ken, trek die skouers terug en kyk die lewe weer vol in die oë. Of dit nou langs die graf, in die kombuis, op die lughawe of voor die spieël is… of dit nou met die liefde van haar lewe langs haar sy, die plaasvervanger of sommer net op haar eie is… een ding is ek van seker: die vrou sal staan.

 

Mooi loop!

Ek het hierdie afgelope paar weke regtig probeer om gesonder te eet. Ek het soveel keer my kop geskud vir sjokolade en geweier om myself oor te gee aan die lus van ’n karamelgevulde roomys. Gister het ek behoorlik myself van die wal af in die sloot gegooi. Nachos gedoop in avo… soutbeskuitjie met knoffelroomkaas… kolwyntjies, sjokoladebeskuitjies en framboosjellie… en toe kom die skaaptjoppies, braaibroodjies, aartappelslaai… Ek slaan my hand op die bors: ek het geswig voor die vleeslike plesier van my smaakreseptore.

Ek het my humeur heeltemal misplaas. Gewoonlik kan ek myself knyp, my lip stukkend byt of sommer net lekker diep asemhaal voor ek my waardigheid voor my kinders verloor. Maar toe my liewe, liewe seun vir die dertigste maal sy vuil handjie oor die wit muur trek… en my liewe, liewe dogtertjie vir die dertigste maal kom vra ons more kan pannekoek bak (nadat ek herhaaldelik ja gesê het)… het daar eenvoudige ’n dodelike kiem in die linkerlob van my brein ontsnap en het ek soos ’n viswyf in haar menopouse geskree. 

Dit is so: ek het die woordeskat van ’n matroos. Meng dit nou met die onmeetbare drang om die reine waarheid te praat en jy het die resep vir dramatiese moeilikheid. Gelukkig is daar ’n wag voor my mond wat na drie dekades darem weet wat hy doen. Ongelukkig gaan die wag voor my mond gereeld met verlof. Gelukkig is daar logika wat darem meeste van die tyd vir die man instaan. Ongelukkig faal logika ook soms. Soos die oomblik wat die arrogante kollega die grappie met my maak: “aangesien jy die enigste vrou by hierdie vergadering is, kan jy maar die koffie gaan maak.” Toe draai logika om, die wag voor my mond kyk anderpad en selfs my goeie maniere steek my in die skande. Die woorde wat ek in sy rigting gespuug het, sou my ma laat bloos, die kerk weer op hul knieë dwing en het die hulpbronbestuur laat naderstaan met konflikhanteringseminare. 

Ek heg waarde aan vriendskap. Wedersydse omgee. Ek glo in die opbou van mense en alle kritiek moet kan lei tot verbetering. Ek hou nie telling nie. Ek staan onvoorwaardelik op vir die mense in my binnekring. En ek weier om my standaarde te verlaag tot manipuleringstegnieke, skuldgevoel en die verlekker in ’n skinderstorie. Ek maak soms onvanpaste grappies. Ek lag te hard. Ek sit soms lelik. Ek dra nie altyd grimering nie en ek besit nie een paar hakskoene nie. Ek verwag nie baie van my vriende nie. Wees wie jy is… en ek is wie ek is… en saam IS ons net. 

So gebeur dit toe nou dat ek nie iemand se koppie tee is nie. Ek aanvaar dit sonder weersin. Ons hoef mos nie almal van mekaar te hou nie. Ek draai om en loop lag op ’n ander plek. So kom die nuus via vriende dat die mejuffrou met die delikate smaakpalet, verkondig dat ek tè dit en tè dat is. Ek herhaal niks, want dit is absurd en ek steur my nie aan haar slegpraat nie. Ek gee ook nie werklik om om die oorsaak te blameer op jaloesie of ’n swak selfbeeld nie. Ek gaan haar nie bel en korrigeer nie. Ek gaan nie deelneem in ’n oorlog waar niemand gaan wen nie. Ek gaan slaai eet vir aandete, pannekoek bak saam my dogter, my seun help om die muur te was en dan ’n glas wyn geniet saam my beste vriend. Al wat ek kan sê vir die dame met die gal bek: 

Dis regtig oukei as jy my oordeel. Onthou maar net asseblief om die res van jou lewe absoluut perfek te wees. 

Fopspeen

Ek is nie hier om ‘n debat te begin oor hoe goed/sleg die fopspeen vir kinders is nie. Gee langdurige suig aan ‘n rubberspeen hulle tande waarmee hulle kos sal moet oppik in plaas van kou? Of is dit maar ‘n eenvoudige en primêre vorm van troos? Sielkundiges, wetenskaplikes en ouers regoor die wêreld het opinies wat my beenhare sommer vanself vleg uit irritasie. Dit maak nie saak nie. Wat saak maak is dat jou kind gesond en gelukkig is. Punt.

Maar nee, ons nasie is nou maar een maar gebou om te stry. En as drie mense uiteindelik ooreenstem, dan stig ten minste twee van hulle af. Ek lees maar bolangs die stront wat verduidelik hoekom inentings my kind outisties gaan maak. Ek skud maar net my kop as ek hoor hoe sotte dink die aarde is eintlik plat. Ek kug as ek hoor hoe Suidlanders geheime kodes via sms stuur om seker te maak hulle het genoeg water en geblikte bone vir die dag as die kaf… o wag, skuus… die voorheen benadeelde waatlemoen, die waaier tref. En nou? Nou is daar hierdie helse fenomeen oor die fopspeen wat sy weg tot in my kraal vind. Drie oogknippes later, is ek steeds besig om my oë te rol.

 

Ek verstaan dat dit sleg is vir enige baba, peuter, kleuter en kind om ‘n ding in sy mond te druk 24 uur per dag. Soveel suig gaan jou tande laat vrot, jou plooie om jou mond dieper maak en moontlik kan dit jou goeie reputasie skade maak (veral as jy die hormonale tienerfase bereik). Maar hygend hert Hettie… kan ons die arme nuwe mammas asseblief net ‘n breukdeel van ‘n sekonde gee om asem te skep? Hulle is reeds oormoeg, vol lyfseer, met ‘n kop wat tuimel en draai erger as die Lotto-balletjies net so voor Kersfees. Daar is ‘n duisend en drie dinge wat hulle moet leer en onthou en uitpluis… en nog ‘n vinger wat in hul rigting wys, is onnodig.

 

Dis nogal ironies hierdie oorlog van die fopspeen… want sien, ons almal dra eintlik ons eie fopspene rond. Party mense eet om van die depressie te ontsnap. Ander storm met ‘n moerse missie by Woolworths in en koop, koop, koop om die aaklige dag te vergeet. Party suip wyn sommer uit die bottel uit, terwyl ander soos ‘n besetene hardloop om nog ‘n medalje van ‘n parkie in die kas te hang. Daar is diegene wat suig, suig, suig aan sosiale media om vir oomblikke uit hul eie nagmerries te ontsnap. En ander steel skelm ‘n lipstiffie by Clicks om seker te maak hulle hart kan nog klop. Fopspene.

Dalk is jou fopspeen jou titel van sosiale status? Dalk lê dit onder in die pynstiller se boksie? Of dalk is jou fopspeen die feit dat jy ander oordeel om van jou eie foute te vergeet?

Soos regte kwakke behandel ons simptome en nie oorsake nie. As wat jy doen, jou siel voed en jou laat glimlag, is jy op die regte spoor. Indien nie, suig jy ook maar. Dan vra ek bloot: As tot babas eindelik hul fopspene in die asblik kan gooi, wat keer JOU?

 

My gat in die botter

“Ons gaan skei.”

Die woorde wat op my selfoonskerm verskyn dwing my geskok tot stilstand. Dis die derde soortgelyke boodskap wat ek ontvang binne vyf weke. Mans wat nie die drange van hul onderlyf kan beheer nie, vrouens wat nie ‘n wag voor hul mond kan hou nie en armoede wat by die voordeur ingestap het… die redes wat aangevoer word is belaglik, histeries, hartseer, angswekkend en legio. Ek loer na die man wat langs my sit en You Tube kyk terwyl ek tik en ek dink ek het met my gat in die botter geval.

 

“Ons gaan die huis verloor.”

Na maande van skarrel en werk soek en desperate foonoproepe en e-posse, is dit nou die balju wat klop… en as hy klop, word die deur oopgemaak. ‘n Ma bid met ‘n honger maag dat haar kinders tog net oukei sal wees. ‘n Pa staan hoed in die hand voor die skoolhoof om uitstel te vra vir die skoolfonds: werk is skaars, my vel is baie lig en mens kan darem nie vir ‘n appel en ‘n ei gaan toilette skrop nie. Intussen maak ek ‘n koevert van ons belegging oop en ek wonder hoe diep ek regtig met my gat in die botter geval het.

 

“Hulle het weer by ons ingebreek.”

Hierdie keer was daar gelukkig niemand tuis nie en hulle het nie by die kluis met juwele uitgekom nie. Om die skelms nou verder af te skrik, word ekstra elektriese heinings op die mure geplaas, infrarooi liggies straal nou om die huis en ‘n varkhond is spesiaal by telers in Vanderbijlpark bestel. Hier by ons is die stoepdeur se sleutel al ‘n jaar weg, die kar staan oop in die straat en my beursie het ek by Starbucks vergeet… ek sal hom more gaan haal. Ek swem met my gat in veilige botter.

 

“Julle het behoorlik met julle gatte in die botter geval.”

Ek lees die woorde oor en oor en oor. My emosies meng met mekaar soos hondekots in die kinders se bed. Ek weet ons is geseënd. Ek voel daagliks dankbaar. Hoekom maak die woorde my dan woedend? O ja… nou onthou ek: dit was nie ‘n toevallige val nie. Dit is jare se  opoffering, kommunikasie, kompromieë, risiko’s, teleurstelling, weer opstaan, deurdruk, geld verloor, duur lesse… botter kom nie van die koei af nie. Iemand moet die melk afroom, klop, verroom, bewerk, laat staan, met geduld en respek behandel… voor jy jou broodjie aan albei kante kan botter smeer.

Kyk, hartseer dinge gebeur. Ons het eenvoudig nie beheer oor alles nie. My hart bloei vir elkeen wat sukkel en swaar kry. Ek huil oor elke egskeiding, vensterkoevertjie en plaasaanval. Ek kan net positiewe energie in die wêreld instuur en hoop dat elkeen sy vryheid sal vind. Ons gesin is allesbehalwe perfek, maar ons is darem meeste van die tyd gelukkig. En dis nie omdat ons net met ons gatte in die botter beland het nie. Dis omdat ons daagliks opstaan en KIES om hard te werk vir ons botter: aan ons huwelik, by die skool, in ‘n vreemde land, terwyl ons verder studeer en daagliks probeer om die wasgoed op datum te hou. My raad is eenvoudig: as jy ook jou gat in die botter wil hê, gaan bêre die jaloesie agter in jou kas, hou op kerm op sosiale media, ruk jouself voor die televisie weg, praat met jou mense, maak planne, vind uit wat jou laat glimlag en doen alles wat jy kan om daardie glimlag te hou. Moenie wag dat enigiemand vir jou resultate gaan waarborg nie. Begin ten minste net deur die melk af te room. Ek weet nie alles nie, maar ek verstaan wel dat jy die lekkerste val in die botter wat jy self geklop het.