Monopoly

Om Monopoly te speel kan ure se plesier verskaf… maar daai “gaan tronk toe, skuif reguit tronk toe”-kaartjie het my al menige nagmerrie gegee. Waar is die reg en geregtigheid? Waar is die verhoor? Wie is die regter? En waar was my verteenwoordiging?

Eintlik is die wêreld ook maar nes hierdie speletjie: bitterlik onregverdig. Sekere mense eindig altyd op om die duurder eiendomme te koop, alhoewel almal skynlik ‘n ewe kans gegun word met die rol van ‘n dobbelsteen. Ons kry nie altyd die huise en hotelle wat ons wil hê nie en die “Gratis Parkering” is allesbehalwe konsekwent met die lone. Vat jy ‘n “kans” of uit die “gemeenskapskas” is daar ‘n 50/50 kans dat jy òf beboet òf beloon gaan word. Dan druis die woorde alte dikwels deur my kop: aan die wat het, sal gegee word.

Maar dis by die tronk waar my gedagtes vandag vashaak. Sien, hier waar ek my tans bevind, is dit hoogs onwettig om enige negatiewe kommentaar op sosiale media te publiseer. Niemand mag op die naam genoem word nie, geen maatskappy mag uitgesonder word nie en die land mag nie deur donker aanmerkings aangeHITS word nie. Ek sluk swaar aan die trane van woede, frustrasie en absolute onregverdigheid wat homself tot in my slukderm vind.

Werkgewers wat hul mense soos skurwe jakkalse behandel staan my nie aan nie. Soos die strykyster in Monopoly word geen probleem uitgestryk nie, maar daar word eenvoudig bo-oor probleme gesmelt. Dit hitte verniel soos Knysna-brande tot in jou siel en ek snak ongelowig na my asem as ek na die heks agter haar hoof-mantel staar. Soos ‘n vroulike hondjie het sy byna letterlik op ons personeel se vakansie kom urineer met haar rollende oë en afjakkende houding.

Ek staan voor die keuse: gaan ek toelaat dat die afgelope twee jaar se Monopoly my onder kry? Gaan ek daardie afskuwelike plek die mag en reg gee om my hele wese binne te dring en op te f…oeter? Gaan hulle my “tronk toe, reguit tronk toe” stuur waar ek vir die volgende nege weke gaan moet klippe kap om te kan ontsnap? Of gaan ek besef dat dit bloot ‘n speletjie was wat ek vandag verloor het. Maar net vandag. Ek het lesse geleer. Skelms sien woeker. Tirannie in aksie gesien. Intimidasie eerstehands ervaar. Ek stap weg van die skewe, gekraakte bordspel… ek neem afskeid van gekoopte stasies en belastingblokkies. Ek kyk nie terug nie, want ek is slimmer, sterker en reg vir die volgende rondte, waar niemand my weer gaan monopoliseer nie.

Poeierholle

Poeierhol. Dis nou ‘n oulike woord wat vandag sy weg tot by my gevind het. Dit word gebruik om ‘n aanstellerige persoon te beskryf. Julle almal weet waarvan ek praat: daardie mense wat dink hulle poep parfuum… duur, ingevoerde, eau de parfum.

Die manne wat staan met ‘n Heineken in die hand om die braaivleisvuur, want Black Label is mos kommin en nes die klein tekentjie van ‘n mannetjie op ‘n perd op sy bors, moet die bier in sy hand ook die finansiële klem op sy welvaart lê. Hulle is selferkende boerseuns, maar dra net Guess en Polo hempies. Die huis op die gholflandgoed is eintlik net vir sekuriteit, want hy is so besig dat hy lanklaas sy TaylorMade drywer gaan swaai het. Hy het nog nie eers die Tiger Woods putter, wat hy laasjaar ingevoer het, gebruik nie. Hulle praat Afrikaans, maar net oor die ekonomie en beleggings. Kermend kla hulle oor hul strandhuise se sekuriteitstoelaag wat alweer opgegaan het en hoe Discovery se topplan eintlik nie waarde vir geld is nie. In leerplakkies (uit die kalfies se rugstring gesny, want dit is waar leer die sagste is) staan hy, poeierhol, en kla oor hoe kak dit nou eintlik in Suid-Afrika gaan…

Die Eva wat in die ontwerperskombuis haar neus optrek vir die bottel wyn wat die bure hier aangedra het. Checkers se versnitte gaan verseker nie haar palet bevredig nie. Sy glo vas dat kristal die wyn ‘n beter smaak gee. Haar konstitusie verwerp enige vorm van gluten en sy probeer liefs suiker, vet en enigiets met smaak het, vermy. Swarovski is die arm man se diamant en haar versameling horlosies is kwansuis toekomstige erfstukke. Sy weier om enigiets anorganies op haar vel te gebruik en die nuutste modegier om walvissperm in jou lippe te spuit is die een ding wat sy op hul Noorweë-vakansie wil gaan uittoets. Die wit lelies is in ‘n glasvaas rangskik wat meer kos as ‘n klein motor en as jy na haar naels loer, hoef jy nie ‘n ingeneur wees om te weet dat sy nie weet hoe Sunlight ruik nie.

Hierdie mense plant dan voort… en gee geboorte aan neus-in-die-lug poeierholletjies wat nie enigiets anders as 100% katoen en sy kan dra nie. Volgens die nuwe mamma kom hierdie baba se drolle met strikkies uit en kan hulle reeds teen die einde van hul eerste week op aarde sien dat die kind talentvol en slim gaan wees.

 

Nou goed… ek hou ook van my klein luukses. Ek bederf my soms met ‘n lekker handeroom of duur parfuum, maar dit beteken nie dat ek nie kaalvoet en bra-loos in die sitkamer kan lê en Lays vreet uit die pak nie. Ek hou ook van ‘n mooi glas, ‘n blink dingetjie in die oor en ‘n komper wat my kop verstaan, maar helaas, drink ek ook kondensmelk uit die blikkie uit, lek ek ook die lepel af voor ek die pot roer en vloek ek te veel. Ek is eerder kommin as ‘n poeierhol. Tyd vir aansit en fiemies het ek nie. Ek is wie ek is. Ek hou van wie ek is. En basta met die res.

Liewe snob, as u egter weer op die troon gaan sit om Candy Crush op jou IPhone te speel of die De Kat te lees, onthou tog maar dat ek weet dat u nie regtig u neus daarbinne poeier nie. Jou toilet is dalk van diamante en goud gesmee, maar eindelik gaan jy nes die res van ons… stink.

 

Ambassade

Kadawerklets: die etiket wat ek om die nek hang van mense wat net kan kerm en kla. Nie net maak dit positiwiteit dood nie, maar dit maak ook my lus vir die lewe kruppel loop. Vanaand het ek egter die intense behoefte om so bietjie stoom af te blaas.

Hier moet egter in ag geneem word dat ek eintlik met ‘n witbrood onder die arm kla. Ons bly in ‘n land waar ek met oop deure slaap en waar my karsleutels en handsak binne die kar gelos word. Ons betaal nie belasting of medies nie en komende Donderdag begin my betaalde verlof wat my vir nege weke die geleentheid gun om te gaan rus.

Dis egter juis genoemde vakansie wat my tot op die patio van die duiwel gelei het, naamlik die Suid-Afrikaanse Ambassade in Abu Dhabi. Dit was letterlik so warm soos Satan se stoep vandag: ‘n allemintig 53 grade celsius. Gewapen met elke moontlike stukkie papierwerk, ‘n bloedmonster, botteltjie uriene en ses foto’s in elke moontlike vorm en grootte, daag ons gesin vanoggend 8:30 op… voor dooiemansdeur. Die webtuiste se tye is verkeerd en ons is ‘n uur te vroeg. Ek haal diep asem en ons gaan soek koeldrank. 55 minute later is ons terug.

Die kamertjie is treurig. Oom Jacob glimlag uit ‘n Crazy Store fotoraam vir ons, langs drie hooggeplaasdes wat nie eers vir my vaagweg bekend lyk nie. Die banke huil vir nuwe stoffering, die gordyne is ‘n tragedie wat Nataniël na ‘n rowwe, onbeskofte bloubaard laat lyk, die mure smeek vir ‘n lappie met ‘n bietjie Handy Andy op en die mense staan almal senuweeagtig rond met hande vol papiere, groen paspoorte en benoude oë. Die wit laken word voor die glas gelig en gematigde sugte van verligting word gegee soos ons begin tou vorm.

Nou kyk, ek is nie ‘n geduldige mens nie, maar ek het vir die afgelope drie dae myself emosioneel begin voorberei vir hierdie uitstappie. Kinders lees op die iPads. Manlief se foonbattery is vol gelaai. Ek het oorspronklike papiere, kleurafskrifte en elke moontlike voorsiene stukkie dokument in sakkies by my. Ek dink die enigste papier wat ek nie saamdra nie, is my pa se matrieksertifikaat. En toe begin ons pret: ek mag nie die vorms in blou ink invul nie… ek moenie die datum met die jaar eerste skryf nie… ek moet VOOR haar teken… ek mag nie die datum namens my man skryf nie… en dit in ‘n kamertjie vol asems waar die verkoeling so fluks werk soos die Meneer Malefi wat die stempeltjie moet druk. Drie ure, sewentien minute, vier stelle afskrifte, twee stelle vorms, sestien stempels, ontelbare (interne) vloekwoorde en drie handtekeninge later, word ons verdaag.

Ek mag nou, amptelik, my kinders na hul geboorteland terugvat vir vakansie, met die toestemming van… ek weet nie eintlik nie, want die hele spul is ‘n groot grap. Tussen onoorbrugbare geboortesertifikate, afgetekende huweliksertifikate, paspoorte, identiteitskaarte en bewyse van verblyf, het ek so paar varkies ook verloor. As dit nie vir die Oumas en Oupas was nie, weet ek eerlikwaar nie of ek sou terugkeer na die land van koeksisters, malvapoeding en Simba nie. Die klein 5 x 5 wagkamertjie wat veronderstel is om my veilige grond te wees, het my net irriteer vandag en dan kan ek nie help om te wonder nie: is dit wat vir ons wag in sonnige Suid-Afrika? Waar taxi’s snelweë blok en boosdoeners brande stig? My hart huil, want ek verlang na my mense en ek wil steeds in Suid-Afrika se potensiaal glo. Ek is vreesbevange, want ek moet my karlisensie gaan hernu en (weereens!) Fica dokumente by die bank gaan inhandig.

Ek knyp my oë toe en verbeel my ek ruik my pa. Ek dink myself in hoe my kinders onder Oupa se vlerk inskuif, hoe hulle Ouma die foto’s op die selfoon wys en hoe hulle saam met hul niggies speel. Ek stel myself voor ons sit om die eetkamertafel en kuier… op die stoep wag die Amarula… in die yskas is yskoue Cream Soda… en dan weet ek dat geen ambassade die genot van my vakansie gaan steel nie. Ek gaan nie die beheer in hulle hande los nie. My papiere is nou reg en vir die volgende 12 maande hoef ek nie weer daaroor bekommerd te wees nie. Vir nou kan ek vergeet van kadawerklets en fokus op die herontmoeting: nog net 8 slapies…

ô-ô

“ô-ô” mymer ek voor die rekenaar, asof ek die wêreld wil waarsku teen die katarsis wat wag om uit te asem. Manlief loer nie eers in my rigting nie. Hy is eerstens besig om die rugby-hoogtepunte te kyk (wat vir my eerder na laagtepunte klink as ek sy taalgebruik in ag neem) en tweedens ken hy my eenvoudig te goed… so sy opmerking slaan die spyker op die kop: “Daar is nog ‘n bottel.”

Ek sug diep van absolute tevredenheid, want met daardie vyf woorde bewys Manlief dat woorde wek, maar voorbeelde trek. Ek glimlag, want my liefde vir ‘n glasie wyn as die kinders gevoer, gebad, gelees en gebed is, is ‘n ritueel waarop ek staatmaak. Die rede vir my dieprooi liefde lê helaas nie onder in die glas, tussen die geskribbel van ‘n doktersvoorskrif, op die rug van genetiese alkoholisme of selfs in die verskoning van ‘n werk, kinders grootmaak of diepe depressie nie. Ek steek nie my bottels agter die waspoeier of in my winterstewels weg nie. Ek gebruik nie broodgeld om die slukkie Stellenbosch te waardeer nie. Ek gaan nie myself verdedig met die Bybel in die een hand en ‘n lys van moontlike oorsake in die ander nie. Ek erken: ek het nie genoeg  kwessies, kwellinge, kwale of kak om konstant my kruik te klink nie, maar dat ek die smaak van gefermenteerde druiwe op my tong waardeer, is ‘n stelling wat ek met trots my eie maak.

Om wyn te drink los nie my probleme van slaaploosheid, ongeduld en irritasie op nie, maar melk, Fanta of groentee het my ook nog nie gehelp nie. Ek drink wyn want dit laat my lekker slaap, dit laat my lyf ontspan, dit maak die stemme in my kop so bietjie stiller en dit is vir my lekker. As daar nou een ding is wat my liewe skoonma my geleer het, is dit om vir my plesier te drink. Dis hoekom ek wegbly van bier, whiskey en harde hout.

Na ‘n dekade of wat het my tong en smaakreseptore effe snobisties geword. As student het ek nie geskrik vir dooswyn (sonder die doos) wat soos perske proe nie, maar waar ek myself nou in my “third-life-situation” bevind, trek ek my neus op vir suur druiwe of wyn wat soos asyn proe. Ek drink nou eksklusief uit glase uit… en die wyn word uit ordentlike bottels geskink.

In Armenia is die wynindustrie 4100 jaar voor Christus reeds opgeskryf, alhoewel bewyse van wyndrinkery reeds 7000 v.C. in China en 6000 v.C. in Georgia gevind is.  In Rome, Griekeland en selfs Egipte was wyn prominent betrokke by elke staatsrede, nagmaal en kindergeboorte (moontlik ook met die verwekking van hierdie kind). Jesus het water in wyn verander en wetenskap reken ons moet agt glase water per dag drink… ek trek dus die lyntjie.

Ek steek die draak, maar die waarheid is dat wyn selde verantwoordelik gehou kan word vir alkoholisme. Dis dalk die vertrekpunt, waarna emosionele bagasie die dryfveer word vir liggaamlike verslawing, maar soveel as 96% van alle alkoholiste drink selde wyn. Die The Le Clos wynwinkel op Dubai se lughawe, huisves tans die duurste bottels wyn op aarde. Château Margaux 2009 van Balthazar, skaflik geprys teen $195 000 elk laat my wenkbroue lig. Selfs al is daar 12 liter wyn in elke bottel, dink ek nie ek is sò dors nie. Die feit dat ek dit ook nie kan bekostig is, is nie nou ter sprake nie.

“ô-ô” mompel ek vir ‘n tweede keer. Hierdie keer kyk Manlief in my rigting. “Ek dink ek het hierdie glasie te vinnig gedrink en ek mag dalk ‘n spelfout gemaak het wat ek nie gaan optel nie en daar is die kans dat ek ‘n leesteken gaan mis en moontlik is daar ‘n toon waarop ek gaan trap en ek is nou weer besig om op hol te gaan met woord en sleutelbord wat so klikke-klak op die ritme wat die wyn deur my are laat borrel…”

Voordat ek egter die aftog blaas… voor ek my laaste druppel teug… voor ek my gedagtes die wêreld instuur, glimlag ek vir Manlief , want nes goeie wyn, het hy nie ‘n kransie nodig nie. Dis die gebaar van die vol bottel wat my verduidelik hoe onopsigtelik hy oplet en omgee, onvoorwaardelik. Dis die afwagting van my “ô-ô” en die onmiddelike antwoord, wat my laat verstaan dat een klank, nes een glasie wyn, die roetine, anker, standvastigheid en veiligheid van ‘n alledaagse bestaan geword het. En daarvoor, is ek vanaand dankbaar.

Om lank en gelukkig te lewe

Kry maar reg julle klippe en slyp maar die tonge…

Ek laat my seuntjie toe om met poppe te speel. En my meisiekind skiet ook met gewere. Saam bou hulle blokkies, skep hulle kastele in die sand en ontsnap hulle as dolfyne, meerminne en seeslange in die swembad. Hulle maak beurte om die vullissak weg te gooi, die tafel te dek, die skottelgoedwasser uit te pak en elkeen pak sy eie wasgoed weg. Oor naweke verf ons, lees ons stories oor prinsesse en dinosourusse en soek ons Power Rangers en My Little Pony episodes op Netflix. So sit en en my dierbare dogter ons naels en verf, toe seunskind aankondig dat hy blou op sy vingerpunte wil dra. Tien minute later sou hy meeste kerkgangers na hul harte laat gryp, want toe spog hy sommer met maskara en blosser ook.

Ek is so gatvol (jammer, maar “moeg” doen eenvoudig nie my versadigingspunt gestand nie) vir mense wat sê: “ek oordeel nie, maar…” dat ek sommer in my mond wil kots. Ek rol my oë soveel keer per dag dat ek nou al met hoofpyn opstaan. Feminisme leer ons dat vrouens gelyke regte wil geniet. Ons moet kan kook, knope kan aanwerk, kinders kan grootmaak, maar ook die suksesleer by die werk kan klim. Ons moenie terughou vir enige man in die wêreld nie. Tog word seuns nie noodwendig geleer om gelyk te wees met vrouens nie. Hoekom mag seuns nie klavier speel, kook, Barbies aantrek of hulle naels verf nie? Wie maak die reëls oor grensdrade van geslagte? My meisiekind mag blou dra sonder dat enige wenkbrou lig, maar behoede my hemelplasing as ek dit sou waag om vir my seun ‘n pienk trui te koop.

Daar word hierdie reuse verantwoordelikheid op die voorstoep van ouers geplaas… asof alles wat hulle doen en voel regtig in ons beheer is. Ek wens baie dinge vir my kinders se toekoms toe: rykdom, intelligensie, kennis, insig, liefde, vrede, self-aanvaarding, geselskap, vriendskap, selfvertroue, hardwerkendheid, goeie maniere, mededeelsaamheid… en in die proses om my kinders hierdie lewenslesse aan te leer, volg ek dikwels my eie, unieke en soms vreemde instink. Dan kry ek vrae:

“Sê nou hy is eendag ‘n moffie?”

“Sê nou sy wil eendag met ‘n swart man trou?”

“Sê nou hy wil eendag ‘n vrou wees, soos daai Jenner knaap?”

“Sê nou sy wil geel kinders aanneem?”

“Sê nou hulle wil eendag emigreer?”

“Sê nou hulle weet nie hoe om Afrikaans te praat nie?”

“Sê nou hulle bid vir die verkeerde god?”

“Sê nou hulle wil nie gaan swot nie?”

Ek het nie antwoorde nie. Maar ek het wel ‘n teen-vraag: “Sê nou hulle is gelukkig?”

 

Paranoïa

Alles wat ons eet gaan ons òf siek òf dood maak. Die koeie het te veel hormone, die wortels het te veel kiemdoders, die hoenders is ontsteld en vol vrees en mens kan blykbaar nie vegetariërs vertrou nie. Die een dokter sê laat staan alle stysel, terwyl die ander een skree dat suiker die grootste verslawing van ons tyd is. Die een oomblik moet ons vette vreet en volgende week reken die Huisgenoot weer dat vet ‘n vloekwoord is.

Ek lees vandag dat ons karstoeltjies verkeerd gebruik en dit kan jou kind se lewe kos. My ouers het nie eers toegang gehad tot karstoeltjies nie en helaas, daar was minder sterftes op die paaie as vandag. Daar was natuurlik ook minder karre op die pad, maar daardie saak gaan ek vandag blou-blou laat.

Om te min te lees, beteken jy gaan eendag McDonalds se toilette skrop, maar daar is ook niks fout om ‘n eerbare werk te hê nie. Lees jy egter te veel, kan jou oë verswak en jou breingolwe deurmekaar gespoel word met nuttelose inligting.

Vrouens moenie hakskoene, plat skoene of stywe skoene dra nie, maar kaalvoet loop is ook nie goed nie. Manne moenie stywe onderbroeke dra nie, maar om met die hottentotsgot los hotnot rond te loop is ook nie gesond nie.

Kinders moenie te veel televisie kyk of met tegnologie speel nie, maar om hulle daarvan te weerhou is skadelik vir hul ontwikkeling. Slaap op ‘n harde matras… nee, eerder ‘n sagte matras… een met vere, nee, eerder spons…

Selfone gee kanker, haaie byt dood, Julius Malema is die anti-Chris, Apple is beter as Samsung, dwangrym is sonde, gegeurde kerse kan mans impotent maak, dubbellaagtoiletpapier is eintlik net geldmors.

Olie van die kokosneut kan vratte laat wegkrimp, sjokolade gee puisies, boontjies gee jou gas, rekenaars maak ons lui en om alles te kroon moet manlief nou vir minder as 10 minute op die troon sit, want sy bloedsomloop kan beïnvloed word deur sy halstarrige leesspoed.

Die mensdom is meer op hol as ooit. Paranoïes. Halsoorkop kens. Die duiwel word gesoek en die dood word gevind in alles wat goed en reg en mooi was. Meer waarskuwings word daagliks oor die aarde versprei as positiewe aansporings. En die eintlike grap? Ons almal gaan die emmer moet skop. Jy kan dit kaalvoet en met ‘n lied in jou hart doen of met ‘n paar Manolo Blahnik’s waar die prysetiket vergelyk kan word met die staatstoelaag vir opvoeding in Suid-Soedan. Ons almal gaan die lepel in die dak steek. Die lepel kan silwer of goud of plastiek wees… jou hand kan wit of bruin of swart wees… jou dak kan van hout, strooi of teëls gemaak wees, maar die resultaat bly dieselfde.

Ek kies om nie histeries te leef nie. Ek is dalk eenvoudig, oningelig en naïef, maar ek glo dat logika enigeen lank genoeg aan die lewe kan hou om die tyd op hierdie tydelike plek so draaglik as moontlik te maak. Miskien, as mens die histerie laat vaar, kan ons onsself geniet ook. Wat ‘n vooruitsig.

Aanpassing

Die eerste twee weke in ‘n nuwe land, is opwindend. Alles is nuut en blink en soos ‘n toeris op steroïedes neem jy foto’s van alles: elke fontein, elke boom, elke straatkafee en elke moskee. Die lug skyn blouer, die water proe soeter en jy is baie bewus van die feit dat jy nie jou voordeur hoef te sluit nie. Ek het elke aand in die donker gaan stap, want ek kon. Alles voel soos vakansie en die onwerklike Utopia is soos ‘n riem onder die hart met die gerusstelling: ons het die regte besluit geneem.

Maar stelselmatig begin die nuutjie sy blink verloor. Jy strip jou moer vir die stadige Nissan in die vinnige baan. Jy sug as jy die lang tou mense by die Departement van Vervoer sien. Jy word warm onder die kraag oor die bot man by Binnelandse Sake die “gesluit” bordjie reg voor jou neersit, al weet jy hulle maak eers oor ‘n halfuur toe. Die klein kombuis begin jou irriteer. Jy verlang na jou ma se kookkos en om Afrikaans in die winkels te hoor. Die wittebrood is verby. Die roetine van opstaan, aantrek, skool toe gaan word afgewissel met wasgoed was, kos maak en lakens ruil. Jy verlang na jou bediende en wens jy kon haar invoer (of is dit uitvoer?)

 

Mens bly mens en onvergenoegd is deel van ons genetika. Maak nie saak wie jy vra nie, meer word altyd verwag. Vir die honger meisie in Indië is die smag na ‘n bord kos groot; vir die hawelose in New York sal ‘n bed nie te versmaai wees nie; vir die vuil myner in Middelburg wink ‘n warm stort; onderwysers bid vir vakansies; mammas hoop vir ‘n goeie nagrus… en so is ons eintlik selde tevrede. Ons is nou twee jaar in Abu Dhabi. Ons het die oorspronklike tweeslaapkamerwoonstel verruil vir ‘n lielike, ruim stukkie hemel. Ons ry ‘n spliknuwe 4×4 en elke klagte word eintlik met ‘n witbrood onder elke arm gepleeg. Dalk is dit die onvergenoegde natuur van ons samestelling, dalk is dit sommer die wete dat ons oor drie weke met vakansie na Suid-Afrika gaan reis, dalk is dit die feit dat my boetie en sy familie more na Australië emigreer, dalk het ek eenvoudig pms… vandag voel ek effe moeg.

Ek wens ek kon my ma vashou as sy gaan treur oor haar seun en skoondogter en kleinkind die land verlaat. Ek wens ek kon my pa gerusstel deur die aanpasbaarheid van die menslike natuur, wetenskaplik en sielkundig, met hom te bespreek. Ek wens ek kon op die lughawe wees. Al pas die mens aan in sy nuwe omgewing, al maak ons wonderlike nuwe vriende en ervaar ons ongelooflike dinge… ons hart hunker maar altyd na die oorspronklike reuke, klanke, geure en gevoel van ons Vaderland en Moedertaal. Ons het aangepas. Ons is gelukkig en nie spyt nie. Tog wil ek vandag baie eerder daar wees, as hier.