Dieper die dertigs in…

Ek verjaar. Op hierdie dag duik ek dieper in die donker depressie van die dertigs in. Dorser  en dikker as ooit. My voorliefde vir rooiwyn, Amarula en basies enigiets met alkohol in, het die laaste dekade of wat beteken dat ek nie skrik vir ‘n bottel Roodeberg saam my skoonpa, of ‘n boks witwyn saam my ma nie. Ek en my sus kan ‘n bottel brannas klits en meeste van my vriende vertel graag dat ek die slegte invloed is. Met twee kinders wat baie energie tap, die skaal wat nie in my guns swaai nie en die verlange na almal wat ver is, is ek dus dorser as ooit. Dikker ook. En dieet is vir my meer as net ‘n d-woord. Dis ‘n vloek, ‘n skel, ‘n lastering wat ek nie kan uitstaan nie, MAAR…

My verjaardag begin donker. Ek staar verstom na die wese wat uit die spieël vir my koggel. Dit lyk of ek met ‘n kangaroo onder my “pensie” smokkel. Dalk meer as een. My boude en borste het êrens gedurende die laaste jaar boesemvriende gemaak met gravitasie en is nou op die afgrond… hulle hang net rond. Volrond. Die velle om my bo-arms, keel, elmboë, knieë en selfs my ken is losser as die meisie wat reeds sestien haar derde kind gebaar het…

Ek kry lag vir myself. Nie ‘n goeie idee nie, want dis toe dat ek die plooie gewaar. Daar is kreukels op my voorkop, ‘n krakie tussen my wenkbroue, kepies om my oë en kraaipootjies om my mond. Kraters, kreukels, kinkels, kepies en kabels… en ja, ek weet ek oordryf, maar skielik wonder ek: wanneer het ek volwasse geword? Ek kies die woord “volwasse” versigtig, want sien, ek is nie oud nie. Ek voel nie oud nie. Ek voel nie anders nie. Ek voel nog nie reg vir ‘n third-life-crisis nie. Inteendeel.

Pieter onthou vir die eerste keer in jare my verjaardag. Ek is beïndruk. Miskien gaan die dag tog ligter word. Ek kies my klere ekstra versigtig en pak die skooldag met ekstra durf aan. Ek word oorweldig met geskenkies en pakkies en drukkies en glimlagte. Die Graad 8’s hou vir my ‘n verrassingspartytjie, die Graad 9’s sing uit volle bors vir my “Happy Birthday” in Arabies en teen tweede pouse het ek al so baie koek geëet, dat ek semi-diabeties voel en spontaan begin bewe as ek aan vanoggend se beeld in die spieël dink.

Natuurlik moet ons uiteet (want mens maak mos nie kos op jou verjaarsdag nie) en weereens gaan sit die stuk diepgebraaide hoender net so neffe my nersderm en ek kan sweer ek voel hoe al die onnatuurlike, ongesonde bestandele versuiker en my nog dikker maak. Die angskrete van die “gewigtige saak” word egter weggespoel met ‘n glasie (lees maar “bottel”) wyn.

More. More sal ek moet begin om iets te doen. My klere sit reeds te styf en ek hou nie van ongesond wees nie. My probleem is ek hou nie van slaai nie. Ek hou nie van dieet nie. Ek hou nie van terughou en spaarsamig lewe nie. Ek lewe nie net voluit nie, ek eet ook voluit. Maar ek is nou dieper in my dertigs in, ek moet begin dophou wat ek eet, anders gaan my hart dit eenvoudig nie hou nie. My are gaan die stryd verloor en ek gaan die lepel in die dak moet steek voor my koek te klein raak vir al die kersies. More. More begin ek oefen. Al haat ek enige vorm van lyfstraf. More begin ek slaai eet. Dalk selfs met ‘n blaar of twee in. Spontaan kom die woorde van ‘n akteur in ‘n toneelstuk by my op: “Here, dit kan NIE so aangaan nie” en ek stem saam. Dit kan nie. En dit sal nie. More begin ek skryf aan ‘n gesonder hoofstuk in my lewe. En nou dat dit op papier staan, moet dit mos geskied… Ek weet net nie of ek my dors sal kan les met water nie. Soveel waagmoed het ek nog nie.

My verjaarsdag is nou amper verby… ek staan weer voor die spieël. Hierdie keer het ek die hooflig afgeskakel en loer ek in die flou, en meer genadige, lig van die lampie na myself. Die lyne lyk sagter, die kurwes lyk gladder en verbeel ek my of is my maag dalk selfs platter? My oë vind hulself in die spieël. Die krakies aan die kant lyk skielik vir my mooi. Dalk is dit oor die honderde (letterlik) boodskappe wat vandag hul weg na my hart gevind het. Facebook en Twitter, Instagram en e-posse, outydse sms’e en oproepe soos in die goeie ou dae… voller as enige vetsel in my lyf, is my hart vanaand. Daar is omgee en seënwense, gedagtes en gebede, vreugde en vriende, moed en motivering, komplimente en krete. Daar is geloof. Daar is hoop. Daar is liefde. En die grootste hiervan? My dankbaarheid.

 

Advertisements

2 thoughts on “Dieper die dertigs in…

  1. Pragtige woorde! Als wat jy daar in die spieel sien, vertel n storie van jou lewenspad wat jy tot nou toe gelewe het. Jy lewe jou lewe voluit, daar is min mense wat dit eerlikwaar kan se. Hou so aan….. More is nie vir ons belowe ni.

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s