Mislukking

Ek het misluk. Nie ‘n klein, vernederende oomblik waarin jy wens die aarde sluk jou in nie, o nee… ‘n mislukking so groot soos Nando’s se laaste advertensieveldtog. Weet jy nie waarna ek verwys nie? Presies!

Sien, ek het so week of wat gelede besluit om te dieet. Vir die eerste keer in my lewe, wou ek ‘n dieetplan slaafs navolg. Kalorie vir kalorie tel en afmeet en weeg soos ‘n effektiewe eetmasjien. Ek was gedetermineerd om die ekstra kilo’s af te skud en weer in my normale broeke te pas. Al wat ek verloor het, was drie dae. Ek het geweet die moeilikheid is oppad, toe ek die tert in die bakkery se vertoonvenster sien en nie dink aan die meisie wat in matriek met ‘n push-up bra skool toe gegaan het nie. Die woord tert het nog nooit my maag laat grom nie, want ek het dit nog altyd met ‘n maklike meisie geassossieer. Nes ek nie die woord koek as ‘n lekkerny beskou het nie, maar as die bleeksiel wat voor in die klas gesit het, een hand op die Bybel, die ander op haar Wiskundeboek. Dit is nie blote toeval dat “boek” met “koek” rym nie. So het ek altyd in my mou gelag… maar wie lag nou laaste? Seker die koeke en terte wie se liggaamsmassa nie hul IK’s oorskry nie.

Ek is dalk goed met Wiskunde. Ek is dalk goed met woorde. Ek is absoluut pateties met diëte. Ek het teen dag twee al begin fantaseer oor karamel wat eroties oor ‘n piesanggevulde pannekoek gedrup word… en teen dag drie was die versoeking te groot. Ek het voor die suikerinhoud van die vyand geswig. Ek het ‘n oliebol, twee roomyse en drie melktertjies verorber. Opgevreet. Verslind. Dierlik en instinktief. Tannie Emsie sou stik in haar tee oor die gebrek aan my eet-etiket.

Ek dink wat my erger laat voel as die gefaalde dieet, is die feit dat ek nie eers skuldig voel daaroor nie. Ek vind berusting in die sukrose, glukose en allerhande koses van my koffie. Nee, nie koffie nie, cappucinno. Met ekstra room. Ek verlustig my in die vetinhoud van die croissant wat lig en vol roomkaas saam met die salm vir my knipoog. Ek flankeer openlik met veerligte kolwyntjies. Ek fladder my oë vir die afleweringsman wat pizza tot op ons drumpel dra… nie oor hy aantreklik is nie, maar oor die dubbelkaas en ekstra hoender so ongelooflik ruik. Ek lek my lippe af as die reuk van roosterbrood deur ons huis walms blaas…

Ek kan dit eenvoudig nie keer nie. Ek het nou maar een maal ‘n liefdesverhouding met kos wat niemand verstaan nie. En toe word ek boonop geseën met ‘n man wat nie oordeel nie, maar gedienstig en gedweë roomys inskep en vir my kaaskoek gaan koop by die Belgiese bakkery.

 

Ek is nie net lief vir soetgoed nie. Ek hou van allerhande soorte kos. Ek sukkel om tevrede te wees met NET slaai vir middagete. Ek kan eenvoudig nie oor die weg kom met een gekookte eier, drie snytjies komkommer en die reuk van koffie nie. Ek soek kos. Iets wat vullend is. Nie net vir die maag nie, maar ook vir die siel. Sien, vir my is elke happie ‘n reis. Ek onthou Ouma se hande as sy vir my pannekoek bak. Ek raak nostalgies as ek naartjies ruik en aan die buurtannie met die groot buuste dink wat sommer drie in my hande stop. Ek ruik oregano en ek word weggevoer na ons vakansie in Italië. Ek sien die knoffelbotter Naan wat langs die kerrie lê en smeek om geëet te word en ek word weggevoer na die Indiese platteland, waar ons onsself in ‘n glutenbelaaide koma ingeëet het. Kos is ‘n avontuur. ‘n Plesier. Iets waarsonder ek nie kan, of WIL, lewe nie.

 

Ek het besluit die sukses vir my ekstra tien kilo’s lê hier: elke kilo vertel ‘n verhaal van plesier en genot. Elke duikie op my bobeen laat my laggend dink aan ‘n ete saam familie. Elke ekstra sentimeter om my middel, getuig van vrede en berusting wat ek in elke happie gevind het. Ek weier eenvoudig om my verder te onderwerp aan die kreun van ‘n dieet. Ek sal eet. Nie net vir oorlewing nie, maar ook vir die lekker. Ek sal nie ‘n visgraat wees nie. Ook nie ‘n potjierol nie. Maar êrens in die middel, sal ek my balans vind. Iewers tussen die donker afgrond van hoë bloeddruk en die euforie wat ‘n happie lekker Boerekos gee, sal ek nie net oorleef nie, maar lééf. Ek gaan stap so entjie in die aand. Let wel, ek draf nie. Laf is ek ook nie. Ek klim trappe. Ek probeer om myself te behaag met EEN stukkie tert, in plaas van drie. Maar ek weier om weer toe te laat dat een dieet my die woord “misluk” aan myself sal koppel. Net soos ek nie mis sluk nie, net so sal ek nie weer misluk nie. Lank lewe die boereworsrol en koeksister!

Advertisements

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s