Erkentenis

Sekere dinge is nie maklik om te erken nie: soos dat ek te veel vloek, te veel roomys skelm uit die bak uit eet, te veel huis toe verlang en dat ek vir die Cheetahs skree. Ek ken ten minste twee van Liani May se liedjies, al hou ek nie van haar stem nie en ek weet nie altyd wat is die regte ding om te sê nie. Ek erken dat ek vergeetagtig is, dat die wag voor my mond te veel met verlof is en dat my voorliefde vir soetgoed nie altyd met selfdissipline beheer kan word nie.

Ander dinge is baie makliker om te erken: ek het nie ‘n natuurlike aanleg vir sport nie, ek hou nie van geel nie, haat die smaak van whiskey, ek speel skaak, X-box en ek bou skelm my kinders se legkaarte. Ek erken dat ek nooit ‘n vegetariër sal kan wees nie, dat ek hou van rooiwyn drink en dat Afrikaans maar my geliefde taal is, al kom ons uit die kombuis en is ons nie in die universiteite welkom nie.

Ek bewonder die vrou wat sterk staan vanaand en haar hartseer, weemoed en verlange erken. Ek kyk met heldeverering na hoe sy haar hart op haar mou dra en ten spyte van haar beeld en reputasie, nie vra vir bejammering nie, maar smeek om begrip. Ek staar sonder skroom hoe sy haarself oplig, opkyk en voortbeur, terwyl die trane oor haar wange rol.

Ek lees die boodskap van wroeging. Die letters begin swem op my selfoonskerm en ek kan nie help om te wonder hoeveel moed dit geneem het om die erkentenis te maak nie. Help my. Ek het ‘n eina in my binneste wat niemand kan heelmaak nie. Geen pleister of salfie sal deug nie. Daar is nie woorde vir hierdie gebroke siel nie en ek kan ook nie met oortuiging sê dat tyd alle wonde sal genees nie. Maar hy gaan slaap met die hoop dat more nuwe moed, nuwe krag, nuwe oplossings sal bring, al is hy lank verby omkeer.

Sy erken sy is swanger… en dis nie haar man se DNA wat in haar baarmoeder setel nie. Hy erken hy is verlief… op ‘n ander man. Sy erken sy haat haar man oor hy selfmoord gepleeg het, al mis sy hom steeds. Hy erken hy voel magteloos oor hy nie sy ma kan vashou in hierdie uur van hartseer nie. Sy erken haar knieë swik. Hy erken sy skouers is nie sterk genoeg nie.

Ons erken te min. Ons is bang oor wat die mense gaan sê. Ons moet mos kranig wees, bewonder word vir innerlike krag en geestelike groei. Se moer. Te hel met hierdie storie dat ons moet sterk wees en moet voorgee asof ons oukei is. Soms is ons nie oukei nie… en dis ook oukei.

Basuin dit uit. Vra vir hulp. Sê as ek jou alleen moet los. Erken jou kwaal. Erken jou nood. Want in jou eerlike erkenning, lê die eerste treë na genesing.

 

 

Advertisements

One thought on “Erkentenis

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s