Joost

Ek weet nie veel van rugby af nie. Daar is ‘n bal en ‘n klomp hygende mans wat agter die ding aanhol, op soek na ‘n drie wat vyf punte tel. Daar is ‘n stel-, straf en doelskop, maar wat die verskil is, weet ek nie. Dalk het dit te doen met watter kant toe die man moet skop.  Ek verstaan dat ‘n laatlam soos ‘n oorstootdrie in beseringstyd is. Ek begryp dat rugby die nasie meer op hol jaag as SONA2017 en dat die Springbokafrigter selde gewild is. Ek weet wel van Joost… die nommer 9 skrumskakel van die 1995-gedoente wat met MND gediagnoseer is in 2011 en wat vyf dae gelede sy spel in die hemel afgeskop het.

6 Februarie 2017.

Tussen eergister en vandag het ek egter besef hoe vinnig mense aanbeweeg. Drie dae gelede was dit net Joost, Joost, Joost. Die troon. Die eer en erkenning. Die tranedal en ontvlugting. Elkeen vertel sy storie. Kunstenaars probeer ‘n rand of twee verdien uit sy dood deur liedjies aan hom op te dra, gesiggies op A3 papier te skets en die Huisgenoot te probeer oortuig hoe “close” hulle eintlik was.  Toe is dit Riaan, Riaan. Die simpel Riaan Lucas, wat Spiderman se alter-ego misbruik het om sy eie, kranksinnige, rassistiese emosie uit te beeld. Woede, aggressie… al die “hoe kan hy?” en “ons sal hom kry” en “die lafaard” laat my oë drie keer in my kop omrol. En vanoggend was sosiale media weer vol van selfsugtige statusse. “My engel se laaste Valentynsbal”, gevolg met 3000+ foto’s van ‘n rok wat lyk soos ‘n Venus vlieëvanger wat ‘n koedoebul aan die stert beetgekry het. “Wa kan ek my naals laat doen wat ni i arim en beun gan kos ni?” Berge val op my. Vat die geld en gaan vir ‘n spelkursus. “Wasmasjien te koop. Maak my offers.” Goed, toe “offer” ek ‘n aanbod van R10.23. Mense deel weer resepte, breipatrone, idees vir jou agterstoep en toe die sirkus wat homself as Suid-Afrika se staatsrede voordoen.

Ons staan nie stil nie. Treur nie. Rou nie. Ons pik ‘n traan, kyk om ons rond om seker te maak iemand het die traan gesien en dan gaan verf ons ons naels, verkoop ons ‘n wasmasjien en vier ons die laaste Valentynsbal. Verby is die sewe dae shiva, vandag is dit dertig sekondes van stilte. Dis nie net met hartseer die geval nie. Euforie se denouement is ook gekompakteer. Opwinding hou so lank soos Starbucks se karamel frappuccino.

Stop. Haal asem. Kyk. Neem in. Prosesseer. Leef. Nie net om dit op Facebook te plaas nie, maar om dit te onthou. Om die gevoel te koester en die glimlag vir jare te kan beskerm. Maak elke oomblik jou lewenslange eie.

Joost, ek het jou nie geken nie. Maar vir die volgende sewe dae dra ek elke dag swart om oor jou te rou. En om my te herinner, dat alles nie in rekordtyd afgehandel behoort te word nie. Doekvoet. Stadig oor die klippe. Want haastige hond, verbrand sy mond.  En nie eers blitsige skrumskakels lewe vir altyd op spoed nie.

Advertisements

2 thoughts on “Joost

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s