En toe…

Ek is gatvol. Nie moeg nie. Nie uitgeput nie. Nie gedreineer nie. Gatvol.

Vir swak verskonings. “Ons het nie opgedaag nie, want… uhm… want die klein hondjie het siek geword.” Siestog. Ek hoop hy het oor jou foon siek geword en dit is hoekom jy nie kon bel of sms om te sê dat ek nie die skaapboud in die oond moet sit, die wyn moet oopmaak, die vloere moet skrop, die kaste moet afstof of die wasgoed moet wegpak nie. Ek verstaan dat ek in elk geval moes skoonmaak en die kinders moes voer, maar dit sou nietemin gaaf gewees het.

Vir patetiese bestuur. “Ongeag die feit dat jy elke dag, vir die laaste twee jaar, 45 minute vroeg vir werk opdaag, word jou versoek om more tien minute vroeg te loop afgekeur. Jy sal dus nie jou kind se eerste perdry kompetisie kan bywoon nie.”

Vir wasgoed. “Ek, die luukse wasgoedmandjie in die badkamer, was gistermiddag leeg, fris, vars en ek het slegs die illusie geskep dat die taak voltooi is. Vandag sal ek jou herinner dat wasgoed nimmereindigend is, anders as jou geduld.”

Vir  ongemanierde, disrespekvolle kinders. “Al staan jy elke dag vol passie en opwinding voor ons, gretig om kennis in ons koppe te prop, sal ek seksueel onvanpaste gebare agter jou rug maak en jou in ‘n vreemde taal slegsê en dreig, want… want ek kan.”

Vir grootmense wat hulle soos kinders gedra. “Ek sal nie uit hierdie klas padgee nie, want dit is my klas. Al is jou tyd geskeduleer en goedgekeur om hierdie vertrek op hierdie tyd te gebruik, sal ek my arms vou en eenvoudig weier om die stoel te verlaat. Ek verkies om vir 50 minute dikbek te sit en luister hoe jy ekstra Wiskunde-klas aanbied vir 10 dogters.”

Vir vroeg opstaan. “As die hooggeplaasde en alomteenwoordige Son van die hemel, verstaan ek dat jy nie elke oggend my koms wil vier met koffie en slaap in die oog nie, maar as jy jou kinders wil voer en ‘n dak oor jou kop wil hou, sal ek nie eers vir jou jammer voel nie. Moenie eers daaraan dink om die komberse oor jou kop te trek nie… in die sweet van jou aangesig, terwyl die res van die wêreld nog slaap, sal jy jou brood en botter gaan verdien.”

En toe gebeur die wonderlikste ding. Ek daag op by die skool en die nuus tref my: die kinders gaan op ‘n uitstappie vandag. Ek sweef op spookasemwolke van vreugde. Daar waar my voete val, vlieg vlinders op en rose blom spontaan. As ek my ore spits, kan ek die engelkoor hoor sing… halleluja…

Af periodes. Tyd om my beplanning net weer op datum te kry en selfs voor te berei vir die volgende week of twee. Geen toesig. Administrasie word uitgesorteer. Afrolwerk word betyds ingehandig. Ek kan warm tee drink. Ek kan die kleedkamer besoek as die nood druk. Die horlosie is vir die eerste keer in weke aan my kant.

Dis eintlik ongelooflik om te dink dat een klein e-pos… een klein boodskap… een dag se vryheid so groot invloed op my gemoed kan hê. Dit gee my hoop. Moed. Want nou, waar ek hier sit en skryf,  voel ek net so klein bietjie minder gatvol.

Advertisements

2 thoughts on “En toe…

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s