Sorrie

So sit ons toe gisteraand langs die braaivleisvuur. Ons is in Amanzimtoti aan die Natalse Suidkus en die publieke area wat bedoel is vir al 80 woonstelle se honger vakansiegangers, is besig. Langs ons staan ‘n gesin van drie, al die pad van Vereeniging af. Die laaitie se naam heet iets met ‘n K. Die pa het homself nie voorgestel nie en Mamma is te besig om aan haar pienk vloeistof in ‘n botteltjie te teug. Ek en my ouers sit rustig en lag en gesels, maar so oor my eie ma se skouer neem ek waar hoe die pappa van die Vaaldriehoek bier drink soos net ‘n baie dors man kan. ‘n Dors wat duidelik nie geles kan word nie. My kaalvoetkinders speel met K. Ons drink wyn en die mense van V-town sluk uit botteltjies. Almal is gesellig.

Toe hulle wors al verby gaar is en die biefstuk reïnkarneer tot ‘n miskruier, staan die man met ‘n sug op en gooi die leë glasbotteltjie in die asdrom. Ongelukkig is die asdrom ook leeg en klingel-klangel-klongel daai glas teen die rante van die drom. Al die mense draai hul nekke om te sien waar die geraas vandaan kom. Dis toe wat die man my verbaas. Hy vryf sagkens met sy hand oor die kant van die drom en fluister (onsuksesvol): “Sorrie hoor”.

Ek wou opkrul van die lag, maar in my binneste het ietsie geroer. Nie oor ek die woord “sorrie” so verafsku nie, maar oor die onvoorwaardelike verskoning wat so maklik geuiter is.  Hoekom het ons ses/sewe biere nodig voordat ons om verskoning vra? Hoekom sukkel die mensdom so om jammer te sê? En hoekom wil ons uitbars van die lag as ons iemand anders dit hoor uiter?

Ek dink oorloë kon vermy word, as leiers net kon jammer sê. Egskeidings kon verhoed word, gebroke harte kon heelgemaak word en familiedrama kon verminder… as iemand net kon sorrie sê. Vergifnis is onmoontlik as daar nie eers ‘n jammerte is nie.

Ek trap gereeld op tone, dikwels onwetend. Ek laat ore brand met ‘n skerp tong en bitsige humeur. My sin vir humor, met swak tydsberekening laat dikwels vir ongemaklike situasies en die taktlose, etiketlose en roekelose metodes waarmee ek my bestaan voer, laat mense nie altyd saamstem nie. Die woorde klink dalk kômmin, onopreg en geforseerd, maar die bedoeling kom vanuit die hart: sorrie hoor. Ek moet êrens begin. Die man in sy vals Crocs en geskeurde broek het by die asdrom vertrek. Miskien moet die les hier geleer word: dat die mense wat ons soos vullis behandel, dalk die verskoning, die nodigste het.

Advertisements

3 thoughts on “Sorrie

  1. Weereens…. Puik! Jy weet net hoe om met Woorde te toor, wat ons nie weet hoe om te uiter nie kan jy magically opdis! En ek kou altyd te lekker daaraan.

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s