Tyd

Tyd gaan staan stil die oomblik wat jou vyfjarige seun uit die boom val.  Minute hou op tik die oomblik wat die leeu op die bakkie afstorm. Sekondes gaan slaap as jou sewejarige dogter uit haar maag lag as die koedoe en kameelperd mekaar laat struikel. Dae vleg in en om mekaar onder die son wat warm skyn oor die vlaktes. Die lammers gaan soek lêplek in die watervoor, die kalfies kou rustig aan nog gras en die vulletjie staan vir die eerste keer op sy eie vier bene.

My kinders is net skoon vir die twaalf minute nadat hulle uit die bad klim. Ek skrop stof uit elke gleuf in die oor en naeltjie, maar dit is asof die grond van ons aarde nie net in die hart nie, maar ook aan jou vel vasklou. 24 honde rol in die gras en kom lê dan lepel agter jou rug. Nina, die eland wat dink sy is ‘n bees, kou die tamatie uit jou hand, sodat die speg sulke drade trek tussen jou vingers. Dieselfde tamatie wat jy vanoggend in die land gaan haal het. Jou hande word groen van die soetrissies wat gesorteer word. Die vars koedoelewer word in uie gebraai. Uie, wat jy met sorg uitgesoek en gepluk het.

Selfone en rekenaars en tablette word vergete in die laai gebêre, sonder herlaaiers en fênsie kragbanke. Ligte word met behulp van sonkrag en batterye aangeskakel en die warm stort is net te danke aan Willem die Boesman wat voor sonop al die donkie aan die brand kom stook het. Die gasstoof laat die water borrel vir moerkoffie en as die son sak, knetter die bosveldtelevisie as die hout deur die vlamme gevreet word. Niemand weet eintlik hoe laat ons eindelik gaan slaap nie, want dis nie regtig belangrik nie.

Duine word oorwin, oesters word afgesluk, vis word gevang en koue bier word gedrink. Ons los die wêreld se probleme op. Ons skep ‘n plek waar die weer altyd perfek is en geld nie ‘n kwessie van kommer geword het nie.  Ons droom van ware vryheid, grensloos en onbeperk. Sonder terme en voorwaardes.

Namibië verstom my jaarliks. Ek is bevoorreg om die kinders te wys hoe lyk renosters wat nog hul horings het. Olifante groet ons met ‘n trompetter en die kameelperde gee nie eers pad as ons die plaashek laat toeklap nie. Die gemsbokke se spiere bult as hulle oor die pad jaag, die klein duikers en steenbokkies is rats tussen die takke, die luiperd beloer ons uit die boom en die blouwildebeeste kyk skaars op as ons hulle by die watergat gewaar. Was dit net voor middagete wat ons die hiënas gesien het? En is dit regtig al Sondag vandag?

Die horlosie het lankal moed opgegee in Afrika.

En wat ‘n kosbare koestering van tyd is dit nie…

 

Advertisements

5 thoughts on “Tyd

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s