Minimum

My reis na minimalisme vang spoed. Die laaie in die kombuis huisves die nodige. Die kaste is sinvol sorteer. Die boekrakke kreun nie meer nie.

Wanpersepsie. Misdefiniëring. Want nes tee nie slegs vir pensioenarisse is nie; nes Tassenberg nie net vir suiplappe is nie; nes alle vegetariërs nie beterweterige snippe is nie; nes alle dames nie slegte bestuurders is nie; nes alle Blou Bulle nie vroueslaners is nie; nes alle koeie nie mal is nie; nes alle skoonma’s nie op besems vlieg nie; nes alle Waterkloof-mammas nie snobs is nie… net so is minimalisme vir jare lank verkeerd verstaan.

Ek het in Januarie vanjaar besluit om ligter te leef. Aangesien my gewig vir die laaste paar jaar konstant bogemiddeld gebly het en ek afstand gedoen het van alle wilskrag om gesond te eet of te oefen, het ek my weg oopgesien om die ligter lewe anders te benader. Met flukse vingers Google-loer ek. Ek maak notas, boekmerk webjoernale, luister na TED en lees e-boeke. En toe begin ek my nuwe kennis toepas. Met entoesiasme en ywer stamp die teorie met die praktyk kop. Ek begin weggooi. Ek skenk. Ek herwin. En stadig maar seker word die spasie in my huis meer, soos die onnodige dingetjies minder word. Vir elke nuwe item wat ek koop, moet ek twee van ontslae raak. En skielik is daar minder om skoon te maak. Die tien potjies en salfies en roompies maak plek vir net twee. En skielik word my tyd meer. Ek voel vryer met die wete dat ek kan volkspele doen in die sitkamer sonder om potjies en glasies en vasies om te stamp.

Ek is nog nie klaar nie. Daar is nog kratte met sentiment in die waskamer. Daar is nog gebreekte juwele wat stories vertel. Daar is nog boeke met koffievlekke wat getuig van my lewensreis. Foto’s teen die mure, magnete teen die yskas, babakombersies waarin my kinders toegedraai was en allerlei kaggelkakkies wat oksimoronies waardeloos en waardevol is. Maar my reis na minimalisme maak my wyser. Slimmer. Meer gefokus. Ek definieer my geluk nie meer deur die materiële nie. Inkopieterapie is onnodig, want ek lag oor ervaring. Ek maak gedagtes en herinneringe bymekaar en nie besittings nie. Ek leer myself nou van binne ken. En ek klou verbete vas aan die wete:

Minder is meer.

Advertisements

4 thoughts on “Minimum

  1. Die Japanese noem dit Oosoji en naby nuwejaar raak hulle onslae van als wat oorbodig, stukkend of té is. Asl waarmee jy nie tévrede is nie, uit! Ek is beïndruk met jou lewens verandering! Inderdaad het jy goedgedoen.

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s