Om te eet… soos ‘n onderwyser

Ons word van kleins af geleer om nie te praat met ’n mond vol kos nie. Kou sodat niemand jou mangsels hoef te sien nie. Sluk sonder dat dit klink asof daar met ’n elektriese saag gewerk word. Niemand wil spoeg sien spat as jy ’n jêmbroodjie verorber nie. Moenie loop en eet nie. Moenie met ’n vol maag gaan swem nie. Dan kom die woorde van my ma sommer ook by my op: “Eet stadiger, jy jaag nie ’n trein nie!”

Toe word ek ’n onderwyser. Volgens die skoolrooster is daar twee tye in die dag wat ek kan gebruik om te eet. Tydens pouse moet ek egter ’n draaitjie loop, my kopieë gaan afhaal, drie kwadratiese vergelykings aan ’n Graad 12 verduidelik, seker maak die seuns moker mekaar nie op die sportveld nie, my banke skuif wat die Graad 11’s herrangskik het en sommer gou ’n paar boeke merk. En as die klok die volgende periode aankondig, grom my maag. Dis dan wanneer die jogurt sommer gedrink word. ’n Handvol neute word in my keel afgegooi, terwyl ek die seuns aanmoedig om vinniger te stap en hul hemde in te steek. Ek vat drie happe van ’n appel sommer so in die hardloop en ek weet ek sal tweede pouse die ander (dan bruin) deel van die appel eet.

Nou kyk, as jy ongemaklik wil voel, dan moet jy nou probeer om ’n piesang te eet voor ’n klomp hormonale tienerseuns. Om ’n slaai (sonder blare) te eet, besorg jou die bynaam van Juffrou Haas in die personeelkamer. Toebroodjies hou nie van tamatie nie en om sjokoladesmeer of grondboontjiebotter op brood te smeer is vir my amper so erg soos om brokkoli op pizza te sit. Ons moet die voorbeeld van “gesonde eetgewoontes” stel, dus is daai pakkie sout-en-asyn Lays, asook die halwe Kit-Kat en die blikkie Fanta, sonde.

Saal vir jouself ’n moeilike perd op en probeer in die klas eet. Eers is daar die redenasies van “maar mag ons dan ook eet?”. Dan is daar die “sharing is caring” aanmerkings. En na slegs een keer van ’n blikkie tuna oopmaak in die klas, het ek besef dat sekere reuke net nie geskik is vir opvoedkundige omgewings nie. Ten minste vier hemde in my kas getuig dat die reël “moenie koffie loop en drink nie” waarde dra.

Onderwysers kan nie eet wat hulle wil, wanneer hulle wil of waar hulle wil nie. Tydens vanoggend se toesigsessie in die saal, het my maag so hard gegrom dat die hoof my kom vra het of ek siek is. Teen die einde van die dag het ek skeelhoofpyn van honger en bewe my hande soos ’n dik antie se boude op een van daai skudmasjiene.

Ek leer my kinders om met ’n toe mond te kou, stadig te eet en jou kos fyn te kou voor jy sluk. As hulle egter onderwysers wil word, sal hulle egter moet aanpas. Laat jou tandjies klap met groot happe. Sluk halfgekoude kos met water af. Eet vinnig, in die hardloop en hoop maar jy gaan nie sooibrand kry van die pakkie Lays wat jy skelm in die badkamer verslind het nie. Maak maar seker jy dra van daardie waterlose seep in jou sak, want daar gaan nie tyd wees om altyd jou hande te was nie. As jy wil eet vir genot, gaan werk in ’n kantoor. As jy die kuns van oorlewing wil verstaan, word ’n onderwyser.

Advertisements

3 thoughts on “Om te eet… soos ‘n onderwyser

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s