Die liefde

Die onderwerp is al holrug gery. Soveel boeke is al oor hierdie tema geskryf, dat tot die woordeboek al sug as jy liefde met lus verneuk. Gedigte word tussen “lief” en “hartedief” gepleeg. Liedjies word gekastreer op nasionale radio, want dit is groter as hoop en geloof. Iewers tussen Valentynsdag se rooi kartonharte en die emosionele gesiggies wat oor sosiale media soentjies stuur, het die liefde ‘n kommin klap van ‘n windmeul weg.

Ek praat nou nie hier van die liefde wat ‘n ma se hart vir haar kinders klop nie. Ook nie van die liefde wat ‘n kind vir sy ouers voel nie. Ek praat hier spesifiek van ‘n romantiese liefde… een waar vlinders in jou maag ‘n vereiste is en die nood druk om na Theuns Jordaan en Karlien van Jaarsveld se musiek te begin luister. Een waar jy jou kussing sopnat kwyl in die nag en dit is nie die droë lug se skuld nie, maar te danke aan jou wilde  drome. Ware, egte, skryf-‘n-boek-oor-jou-lewe, ek-begin-sommer-dig liefde.

Ek weet ek is lief vir my wederhelfte. Ek hou ook nogals van hom. Hy maak vir my koffie, hou my vas as ek verlang na my mense en hy laat my lag. Hy luister na al my idees (en meeste van hulle is maar vreemd, ewekansig en sinneloos) en partykeer was hy selfs die potte. Maar ek wou nog nooit ‘n rym-liedjie vir hom sing nie. Ons het elkeen ons eie Facebook-rekening en ons deel nie ‘n tandeborsel nie. Ek is ek. Hy is hy. En saam IS ons. Dis vir my liefde en dit hou my staande.

Maar iewers, nie te ver van my hart af nie…

Die vrou staan langs die graf en treur oor die man wat sy vandag moet begrawe. Dis nie haar man nie, maar dit is wel ‘n deel van haar hart wat in die grond wegsak. ‘n Liefde wat nooit mag of kon wees nie, maar eintlik moes.

Die vrou staan op die lughawe en kyk hoe die vliegtuig opstyg. Sy lig haar hand om te waai en besef dan hoe onlogies die gebaar is. Amper so sinneloos soos om liefde te vind in die arms van ‘n getroude man. Dan draai sy om en gaan haal haar eie kinders by die skool.

Die vrou staan voor die spieël en vryf oor haar geswolle maag. Nog net drie maande. Dan is sy nie meer ‘n weduwee nie, maar ‘n mamma. Haar hart skeur saam haar buik en kop en brein in twee, want sy weet nie of sy steeds moet rou en of sy moet opgewonde raak nie. Die lewe het haar uit liefde gekul.

Die vrou staan in die kombuis, besig om die kapokaartappels fyn te maal. Haar gedagtes dwaal na erotiese nagte saam die nuwe, jong fiksheidsinstrukteur. Hy bring nie winde op nie, skree nie vir nog ‘n bier nie en hy fluister nog liefdeswoorde in haar oor.

Die vrou staan voor in die klas. Sy verduidelik hoekom “die” eintlik ‘n lidwoord is en hoekom Totius ‘n god kan wees. Die liefde van haar lewe het sy tas gepak en die pad gevat. Hy lê nou lepel by ‘n jonger weergawe, terwyl sy haarself aan taal oorgee.

 

Al die soetsappighede vervaag met die wete dat die liefde nie altyd wen nie. Partykeer wen die lewe. Dis hartseer. Dis wreed. Dis onregverdig. Maar ek konsentreer op die vrouens agter die tragi-verhale. Soms gaan lê hulle van pure moegheid. Maar hulle staan altyd op. Dan lig hulle die ken, trek die skouers terug en kyk die lewe weer vol in die oë. Of dit nou langs die graf, in die kombuis, op die lughawe of voor die spieël is… of dit nou met die liefde van haar lewe langs haar sy, die plaasvervanger of sommer net op haar eie is… een ding is ek van seker: die vrou sal staan.

 

Advertisements

2 thoughts on “Die liefde

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s