Grendelgrens

Ek huil relatief maklik. Ek huil as ek ‘n mooi gedig lees of as ek ‘n oulike worshondjie sien. Ek tjank as ek my boetie en/of sussie mis en ek tjank as ek ‘n fliek sien wat my hartsnare roer. Mooi musiek, ‘n seun wat sy pa soengroet, kinderhandjies wat my in hul slaap soek… dis alles dinge wat my laat huil.

In hierdie hokbefoeterde staatsinperking, bevind ek myself dat ek meer as gewoonlik ‘n ou traantjie pik. Ek sit by my skoon venster en sien hoe twee straatkatte mekaar raakloop. ‘n Duif pronk trots vir die vroutjie wat duidelik vere voel. Daar is ‘n skoonmaker in ‘n geel oorpak wat gedwee die straat vee en vee en vee. En skielik is daar ‘n knop in my keel. Ek het soveel om voor dankbaar te wees.

Die kombuiskaste is krummelvry en die wasbak is blink en skoon. Dan kom die kinderstem: “Maaa, ek is honger.” My moed sak tot op die skoon vloer. Ek wil huil van frustrasie oor skoonmaak nou ‘n nimmereindigende proses van afvee en opvee en optel en weggooi is. Teen ek die derde streep harde tandepasta van die spieël afskraap, het my laaste kriesel Christen-woordeskat my verlaat en huil ek soos ‘n kettingroker wat sy laaste pakkie Stywe Sante in die swembad laat val het. Maar die bekkie vol noedels gee my ‘n nat soen as hy die vuil bakkie in die wasbak sit. Ek het soveel om voor lief te wees.

My dogtertjie is besig om te oefen vir ‘n konsert wat sy self geskryf het. Dis ‘n musieklike bedryf met kostuums wat sy uit weggooilappe en ‘n ou handoek geskep het. Intussen weier ‘n klein seuntjie dat ek sy toonnaels knip en glo hy dat daar spesiale towerkrag lê in die skopgrawe wat hy aan sy voete wil laat groei. Trane van lekkerkry loop oor die grootste (en oudste) kind oor die skoene val wat ek al vir drie dae smeek om weggepak te word en hy twee ure spandeer oor hy die koffie van die muur en kussings moet afwas. Ek het soveel om oor te lag.

Ek huil oor 192 e-posse en die melk wat al weer klaar is en oor dit gereën het net nadat ek die vensters gewas het. In isolasie huil ek meer as gewoonlik. En toe kom die oulike woordjie oor my pad: Grendelgrens*. Ek huil meer en makliker en langer, want niemand sien die snot en trane wat my in ‘n gesig in ‘n kreefrooi skakering van lelik verander nie. Ek grens en tjank as ek my peetkinders en hartsmense oor skerms sien; as ek lees van swaarkry en haat; as ek nog krummels op die kas ontdek; as ek nie genoeg water drink nie; as ‘n vriendin se baba gebore moet word en ek weet ek gaan nie dadelik die klein mensie kan ontmoet nie; as ek nie die nuutste episode van Grey’s Anatomy kan aflaai nie en ek huil oor, ag… ek is in ‘n semi-konstante toestand van dehidrasie oor ek grendelgrens oor byna alles.

Die lekkerste is dat ek nie skuldig voel nie. Ek huil in die bed, die bad en op die bank. Ek huil met koffie, wyn en koek in die hand. Ek huil voor die tv en die rekenaar en my kinders. Te danke aan my  deeltydse, tog permanente grendelgrens, gaan ek veerlig en goedsmoeds weer die wêreld in die gesig staar, want ek glo in die mag en krag van trane. Dit was jou mos van binne af skoon.

*Baie dankie Susanne Pike vir die oulike een!

 

Laat 'n boodskap

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s