Hoër

“Mag jy hoer hoogtes beryk in die jaar wat kom.”

Die boodskap vind sy weg tot in my inbussie en steek ‘n dolk dwarsdeur my spellinghart. Die intensies is van die beste soort: opreg. Die spelling laat egter gaping vir verwarring. Met die weglating van die baie belangrike deelteken, het my eens vertikale (hoër) suksesleer, geval tot ‘n horisontale dilemma… ‘n hoer se sukses is sekerlik nie te versmaai nie?

Ek dra nie uniform nie; vorm nie deel van die taal se taakmag nie; is nie leesteken-polisie nie en openlike oordeel oor spel- en/of tikfoute sal ek nie. Ek maak hulle soms self. Maar iets in my diepste binneste skuif tog gevaarlik rond as ek dit raaklees. Ek kan dit nie help nie. Dis soos ‘n poep wat skielik ontsnap, sonder waarskuwing of die wete dat jy gisteraand boontjies geëet het. En nes die windjie van die Suide, is die gevolge dikwels onwelriekend.

 

Ek het al slapelose nagte gehad oor ek in ‘n welbekende skrywer se boek die woord “apteit” sien skyt het. Ek moes al ‘n anti-depressant neem toe ek verneem van die Afrikaanse onderwyseres wat in rooi gil “PRAGTAG!”. Ek hoop dit was ‘n hoerskool en nie ‘n hoërskool nie. My klere druk my longe toe as ek die trou-uitnodiging oopmaak en lees “Jy word friendelik versoek”.

Die deelteken is ‘n sondebok met ‘n stoute duiweltjie op sy skouer. Poësie sonder daardie kolletjies, verander skielik in ‘n hygroman wat selfs Mevrou Dominee in haar rooibostee sal laat stik. Maar dit keer geen skolier as hulle opstelle moet pleeg nie. My oë het al male sonder tal verstar by die aanskou van hierdie onheiligheid. Dis amper so erg as mense iets “waardeur” of iets soek wat nie ‘n “arem en been” kos nie. My tong swel sommer spontaan in protes, maar dan maak ek die komper toe en gaan kry my nagmerrie in ‘n donker kamer. Dit is nie die ure werd om te gaan staan en vingerswaai op sosiale media nie. Dis soos daai boontjiepoep teen donderweer: ‘n baie onregverdige oorlog.

 

Ek lees weer die boodskap. “…hoer hoogtes…”. Ek kou ‘n Rennie met die hoop dat die suur sal bedaar. “…beryk…” Ek hiperventileer. Twee groot slukke jenewer en ek bewe bietjie minder. Die skrywer se hart is meer opreg as die bure se honde (en hulle het drie generasies se papiere). Die skrywer is nie dom, oningelig of astrant nie. Die skrywer is bloot mens wat goed bedoel. Ek laat die karamelkers vlam vat. Ek vat nog ‘n slukkie tonikum. Ek haal diep asem. Ek leef nie in ‘n glashuis nie, so ek kan geen woordeboek gooi nie. Die feit dat spelfoute my ongemaklik maak is mos MY krisis, iets waarmee EK moet saamleef. Spelling is nie die begin of einde van enige taal nie. Probeer maar net Mandaryn, Arabies of Urdu lees om dit te begryp.

Ander mense sukkel met dwelmverslawing, skewe prente teen mure of inkontinensie. Ek sluk maar net swaar aan spelfoute. Ek bou die brug. Steen vir steen. En ek klou verbete vas aan die wens van hoër hoogtes, al is dit tussen hoere…

Advertisements

Kopieër

Ek het altyd my oë kliphard gerol as mense na die “goeie ou dae” verwys. Tog hunker ek vandag na ‘n eenvoudiger tyd. ‘n Tyd voor sosiale media van goeie mense boewe gemaak het.

Sien, my skrywe van POEIERHOLLE (Kopiereg Chantelle De Wet) word nou weer wyd en Suid versprei, onder die name van vreemdelinge wat weet hoe om te “copy en paste” en duidelik nie weet wat kopiereg beteken nie. Nou sien ek dieselfde kopiekroek het ook van my ander skrywes (Kopiereg Chantelle De Wet) begin oorplant op haar muur. In haar tuin van onkruid, onkreatiwiteit en onlus.

Nou kyk, ek maak nie geld met enige Slaai of Blaar nie. Dis nie my brood en botter nie. Maar elke letter wat my sleutelbord kraam… elke woord wat sin word… elke sin wat groei tot ‘n paragraaf… hulle is my breinbabas (Kopiereg Chantelle De Wet). Alhoewel my breinbabas deur my vlerke gegun word en op gratis platvorms versprei word, dink ek tog daar is ‘n menslike behoefte aan erkenning. Ek vra nie dat iemand palmblare voor my neerlê nie. Ek vra nie dat iemand sy eersgebore vir my offer nie. Ek wil nie jou pinkode hê nie. Ek verwag nie komplimente of klieks nie. Maar ek het regtig gedink dit is net goeie maniere om darem die skrywer op die naam te noem as jy pittige idees wil deel (Kopiereg Chantelle De Wet).

 

Ek verstaan ons is nie almal ewe woordvaardig nie. Ek begryp dat ons nie almal ewe begaafd is met die pen nie. Ek knik my kop dat mense wel in die lekker van ons taal wil deel. Maar die hemel hoor my, is ons so gebreinspoel met die idee van populariteit dat ons nie eers die son oor iemand anders wil laat skyn nie? (Kopiereg Chantelle De Wet).

Ek verpes dat skrywers nou gedwing word om hul naam oral in die middel van skrywes in te druk, net sodat kopieërende-kakkoppe, darem woord vir woord self moet lees om my naam uit te vee, voor hulle die skrywe as hul eie deel.

 

Ek wil nie my tyd en energie mors nie. Ek wil net skryf. Vir die ontvlugting, vir die lekker en natuurlik voed dit my binneste as ek sien ander geniet my skrywes. Maar nes niemand dit as pret ervaar as jou selfoon uit jou handsak gevat word nie, net so geniet geen skrywer dit as sy woorde uit sy pen gesteel word nie.

Kopieër mensDOM. Kliek en kies en kopieër en plak na hartelus. Ek gaan nie jou vervolg soos een van die karakters in ‘n Deon Meyer roman nie. Ek gaan jou nie soek nie. Ek gaan nie ‘n komper-soldaat word wat my tyd verwyl om jou ‘n bloeiende aambei toe te wens nie. Ek styg uit bo jou onkreatiewe manier van leef. Ek lag saam my kinders, eet donker sjokolade en drink goeie wyn. Ek is gesond, gelukkig en geseënd. Al maak jy woord-aborsies van my breinbabas. Ek lewe dan maar in die goeie ou dae van “ignoreer die fokkers wat nie eers woorde kan verander nie”. Gaan in vrede. En mag jy die dag hê, wat jy verdien. (Kopiereg Chantelle DeWet)

Samoosa

So beland my voete in die klein kafeetjie op die hoek. Ek is amper seker my neus het die kerrie tot hier gevolg. Ander vrouens sal dalk agter diamante en duur handsakke aan agterdogtige winkeltjies betreë, maar helaas, ek word aan my smaakkliere rondgelei. Die Indiese man glimlag breed toe ek vra of hy samoosa’s verkoop. “Madam, only the best samoosa in Abu Dhabi”

Ek kyk na die vertrek van ongeveer vier by vier meter en ek bewonder sy selfvertroue. Gelukkig is my waagmoed groter… en ek bestel ses. Vyf minute later word ses stomende samoosa’s in my hand gestop. “Six dirhams”

24 dirham vir ses samoosa’s is nogal ‘n stewige prys om te betaal… maar nee, ek verstaan verkeerd, dis ses dirham vir al ses samoosa’s! Ek gee hom tien, verduidelik dat die volgende vier samoosa’s wat bestel word, deur my betaal is, en ek is fort met my papiersak vol hoop.

 

Die reuk verlei my. Ek is nog nie eers naby die kar nie, toe ek al “eina-eina dis warm” die eerste samoosa uit die pakkie haal. My mond water, my lieste trek saam, my maag grom… sonder om een happie te vat, oortuig my neus my van die ekstase wat wag om geproe te word.

En toe… toe gaan die poorte van die hemel vir my oop. Daai samoosa is nie net perfek gebraai nie; die groente is nie net perfek verwerk nie; die deeg is nie net in perfekte balans met die vulsel nie… daai samoosa voer my weg na ‘n ander planeet. Ek sluit my oë met die tweede samoosa en word op reis geneem na eksotiese Morokko, waar die rooi en geel van speserye my op wolke van smake laat vlieg. Die bros deeg kraak op my tong en my tone krul van lekkerkry. Ek raak angstig, want ek kan regtig nog net een eet… die ander drie moet ek seker maar vir Manlief los (sug baie baie diep).

 

Ek het vier geëet en dit het enorme wilskrag gevat om twee op te offer. As dit nie bewys van my lojaliteit is nie, sal hy nooit in my liefde glo nie. Tog het daar iets in my binneste geskuif met elke samoosa wat vandag sy weg tot in my binneste gevind het. Inspirasie het getref. My glimlag is weer na die oppervlak gedwing. My hart sing en my voete dans. Nie eers die wasgoed kon my vandag laat frons nie.

So dikwels vergeet ons van die eenvoudige plesiere in die lewe. Ons spaar onsself siek vir duur, oorsese vakansies. Ons maak skuld om die nuutste selfone en rekenaars te kan bekostig. Ons probeer onsself oortuig dat ons sal gelukkig wees AS dit en AS dat. Nee. ‘n Driehoek-diepgebraaide-dinamiese-groentehappie het vandag die teendeel bewys. Klein lekkertes kan ‘n groot muse bevat. Wat ‘n sa-moooooooo-sa plesier.

Fortnite

Fortnite het ons huis oorgeneem. Ek is uit die gesin gewerp. In my stil hoekie sit ek nou en lees, terwyl Manlief en Kinders voor televisies sit en guerilla-oorlog voer. Ek erken sonder skroom dat ek nie eintlik die speletjie verstaan nie. Dat dit soortgelyk aan Hunger Games is, snap ek. Dat dit ‘n aanlyn-speletjie is wat die ganse wêreld op hol het, begryp ek ook. Tog sit ek stomverbaas en kyk hoe my sesjarige se vingers oor knoppies gly en hy behendig ‘n mannetjie met ‘n hond op sy rug deur die lug abba, tot op ‘n eiland… waar hy dan bome afkap, ‘n huisie bou, wapens versamel, pleisters plak en ja, probeer om ander uit te moor.

Fortnite is tans die gewildste aanlynspeletjie beskikbaar. Ongeveer 80 miljoen mense teken maandeliks aan om deel te neem aan hierdie “laaste persoon wat oorleef wen al die eer” geskietery. Ninja, Bizzle en allerhande ander vreemde knapies maak derduisende dollars elke maand deur hul spelpatrone te deel. My mond hang oop.

Ek het dramaties geskop teen Fortnite se installering. Hoe kan ek toelaat dat my ses- en agtjarige kinders blootgestel word aan vreemdelinge van regoor die ronde aarde heen? Dit kweek sekerlik geweld aan? En elke sielkundige waarsku mos teen skermtyd… die negatiewe effek op breinontwikkeling en stremming van kreatiwiteit en blah, blah, blah.

 

Eintlik het elke generasie maar sy eie “Fortnite” opgelewer. Daar was ‘n tyd toe dans sonde was. Die televisie was ‘n eenoogmonster wat in talle huise verban was. Elvis was die duiwel in ‘n stywe wit broek. En ouers het na Bybels gegryp soos dagga ‘n vrye era van hippies uitgerook het. As kind het ek my ouers laat sug, want al wat ek wou doen is lees. In 2018 sit ons met die aanlyn-dilemma van vermaak. Kinders word tydens geboorte al uitgereik met ‘n e-pos adres, digitale voetspoor, simkaart en tablet. Hulle duime is flink oor raakskerms en ek voel soos ‘n fossiel as hulle my vertel van alles wat hulle skep en vermag in speletjies soos MineCraft en LegoCreator. Ek sukkel om my skok weg te steek as hulle vir my die mini-reekse wys wat hulle skep deur “stop-start-motion” foto’s na mekaar te speel. Onge-friekin-looflik.

Nou kyk, my innerlike pensioenaris wil daagliks halt roep. My moedersinstink wil saam Johannes skree: “sit dit af! sit dit af!” Tog loer ek na my drie mense wat soos eendjies op ‘n ry sit. Daar word gesels en redeneer oor strategieë. Daar word reëls gemaak, terme word verklaar, voorwaardes word gestel en regulasies van regverdigheid word stipuleer. Alle huiswerk is afgehandel. Die kombuis is skoon. Die wasgoed is weggepak. Want my reël is eenvoudig: doen eers jou pligte, alvorens jy plesiere kan geniet. En dit werk. Beter as een van daai bomme wat jy tussen die bome in die Fortnite-woud kan plant.

Ek beperk die tyd. Manlief monitor saam wie daar gespeel word. Alles geskied onder toesig. En al neem ek nie aktief deel in hierdie sirkus nie, beskou ek dit tog as kosbare familietyd. Die probleemoplossingsvaardighede wat hulle ontwikkel is eintlik noemenswaardig. Die woordeskat wat hul opbou is indrukwekkend. Die vlytige vingers maak my eie koördinasie groen van jaloesie. En die kreatiewe kwinkslae van uitrustings, kleure, gesegdes en selfs wapenkeuses laat my spontaan glimlag.

Tegnologie laat nie duiwels los nie. So ook nie Elvis, boeke, langspeelplate of selfs daggakoekies nie. Onbetrokke ouers en kinders wat aan hul eie genade oorgelaat word, is waar die moeilikheid begin. Dink ek. Of dalk is dit maar net hoe ek my eie gewete sus.

Aambei

Ek kan met dankbare agterstewe getuig dat ek nog nooit aambeie gehad het nie. Deur twee swangerskappe is ek genadiglik die ongemak gespaar. Dis nou maar een van daardie stukkies inligting wat niemand se lewe noodwendig sal verryk nie. Ek gaan nie wêreldvrede bewerkstellig of ‘n multimiljoenrand losprys losslaan vir hierdie brokkie nuus nie. Dalk is dit omdat ek nie daarvan hou om op koue vloere te sit nie. En my ma het van kleins af gewaarsku om nie te lank enigiets te “knyp” nie. Sy het ons ook gereeld ‘n lepel Engelse sout gevoer. Ek het ook nooit met nat hare gaan slaap of net na ete in ‘n swembad gespring nie. Dalk werk die Boere se rate regtig?

 

Aangesien ek nie uit persoonlike ervaring kan skryf nie, wend ek myself maar na prof. Google, ‘n paar vriendinne se getuigskrifte en ‘n stowwerige mediese boek in die skoolbiblioteek. Na ‘n paar minute van intense gril en probeer wegkyk, begin ek egter ‘n paar ooreenkomste tussen aambeie en mense raaksien.

 

In die personeelkamer sit ‘n man wat (sonder ‘n vreeslike verbeelding) soos ‘n geswolle aartjie in iemand se rektum lyk… en die prentjie is allermins aansienlik. Sy hare is olierig. Hy stink na die kroeg waar hy vier dae gelede was en op sy blou hemp is kolle en verharde, ou kos. Gulsig prop hy nog ‘n stukkie koue pizza in sy mond. “Daar is muf onderaan die pizza” waarsku ‘n mede-toeskouer hom. “O” knik hy met ‘n vol mond, krap dit met ‘n geel vingernael af en eet verder. Sy broek se soom is verby uitrafel en die skoene is muwwer as sy pizza. Ek weet wat sy salaris is, want hy sê dit gereeld. Ek weet watter voertuig hy ry, want hy parkeer soos ‘n kleuter inkleur: nie tussen die lyne nie. Hy vloek tot ver bo die knieg en as hy lag, spat daar altyd sulke klein spatsels spoeg deur die lug. Hy is in beheer van die skoolbusse en ek is elke keer as ek hom sien, verlig dat hy selde direk met skoolkinders in aanraking kom.

Interne aambeie kan mens nie sien of voel nie. Die enigste teken dat hulle wel bestaan, is as jy bloed in die bak bespeur. Alhoewel hulle selde dodelik is, veroorsaak hulle ongemak. Skynheilig staan hulle ook in groepe, soos druiwetrosse, rond. Hulle skinder oor ander se doen en late. Vermetel word een kollega uitgejou oor hy die derde keer laat is, maar niemand weet sy vrou het terminale longkanker nie. Of dat hy nou verantwoordelik is vir drie klein seuntjies, almal onder 9 jaar oud. Hulle sê hul vriende sleg. Daar word vergelykings getref tussen bedwelmde prostitute en die mense by wie hulle Kersfees gaan eet.  My hart ruk as ek hoor hoe ‘n onderwyser ‘n tienerdogter met aknee wegwys van drama-oudisies, want sy moet eers haar gesig gaan uitsorteer. Die wreedheid van hierdie groep gegradueerdes wil my kop laat bars… soos ‘n aar.

 

Blykbaar kan mens aambeie ontwikkel as jy te lank op die troon sit. (Iets wat ek regtig graag met erns aan my manlief wil oordra, maar nou ja.) Die hewige drukking om die anale opening, kan bloedvaatjies laat swel en daar sit dit dan: die uitwendige ongemak. Emosioneel is dit ook so: hoe langer jy oor ‘n stront-saak tob, hoe meer ondraaglik raak die gevolge. In meeste gevalle, genees tyd ook hierdie wond, maar dikwels word die situasie vererger as mens karring. ‘n Verbrokkelde verhouding is dit: verby. Laat gaan nou maar die eks in vrede. Wraaksug het niemand nog ooit in die hemel laat beland nie.

 

Aambeie kan maklik tuis behandel word: eet meer vesel, drink baie water, moenie te lank sit nie, los maar die swaar goed wat opgetel moet word nog ‘n rukkie op die vloer en  maak seker jy vee mooi skoon. Goed, die laaste een verhoed of verlig dalk nie aambeie nie, maar ek voel tog dis ‘n publieke diens en/of waardevolle les wat ek hier kan lewer.

So staan die saak dan nou: ek het nog nooit aambeie gehad nie. Fisies. My emosionele welstand kan egter nie van hierdie geluk getuig nie. Iewers in my psige word ‘n derm uitgeryg oor die sotlikheid van die mensdom. Ek probeer minder tyd op die troon-trein van hul negatiwiteit spandeer. Ek drink die glimlagte van vriendelikes soos water en met die hulp van meditasie maak ek my vesels los van sleg mense. Ek sien hulle nog orals: sfinkter-slawe, rektum-ridders, pleinweg poepholle… die aambeie van ons samelewing. My enigste hoop is dat die goeie sal oorwin. Dat die gesondheid van die groter lyf, die drek uiteindelik sal uitskei. Anders gaan ons nageslagte poep van pyn.

Oorwinning

Histerie bars los. Hester is ’n swak ma wat geen respek het vir haarself, haar lyf of haar kind nie. Hester weet niks van sosiale etiket nie en is ’n dom blaps wat simpel foto’s op sosiale media versprei. Hester het seker tien tattoes, verf haar naels blou en dra ’n goue ring aan haar toon, want dit is wat goedkoop vrouens doen. Hester maak die Afrikaners se naam sleg. Ek lees hierdie wreedhede raak in die kommentaar van Hester se foto. Die foto waar sy haar seuntjie van drie maande borsvoed in die Wimpy. Geen obskure naaktheid kan in die foto waargeneem word nie. Tog is die mense histeries. Al het Hester haar seuntjie gister begrawe en is dit die laaste foto wat van klein JP geneem is. 

Woede is in die lug. Karien is ’n lui vrou wat moet gaan werk soek en minder tyd op Facebook spandeer. Karien moet haar huis skoonmaak, want daar staan dan bokse oral rond. Karien moet liewer nie weer by McDonalds vir haar koeldrank koop nie, want daar is baie suiker in Coke. En die plastiekstrooitjies maak seeskilpaaide dood. Karien moet ligter oogskadu dra, want die pienk laat haar oud lyk. Karien moet ook weet dat uitgegroeide wortels op ’n gekleurde kop, baie kommin is. Hierdie dinge word ek wys soos ek deur die kommentaar op Karien se plasing lees. Maar Karien se man het nou ook sy werk verloor en al wat sy vra is of iemand nie weet van werk wat sy sal kan doen nie. Hulle het 25 dae voor hulle uitgesit word en sy weet nie waar hulle dan gaan slaap nie. 

Haat doen die rondte. Jaco is ’n poephol want hy weet nie hoe om te spel nie. Jaco is ’n treurige vroueslaner wat nie die eerste ding weet van hoe om ’n ware man te wees nie. Jaco het sy sekretaresse gegaffel as sy vrou kerk toe is met die seuns. Jaco moet leer dat jy nie bruin skoene saam met ’n swart broek dra nie en dat Crocs lankal uit die mode is (nie dat dit ooit regtig was nie). Jaco moet ophou inteken elke keer as hy en sy pelle iets gaan drink na werk, niemand stel tog belang in sy sosiale lewe nie. Die kommentaar word na 314 aanslae afgeskakel en die oorspronklike vraag word uitgewis: “Ken iemant dalk ’n goeie prokireer? My vrou het wegeloop en sy wyer dat ek my kindirs sien. Assiblief help met iemant wat verwyssings het.” 

My hart rol rond in my binneste. Ek is verwoed op soek na menslikheid. Wat gaan aan? Hoekom kan ons nie meer vrae beantwoord nie? Hoekom is kritiek en oordeel ons instinktiewe reaksie? Ek het drie ure gehad. En in drie ure het het 1283 boodskappe gestuur. Persoonlike boodskappe aan kommentators. Ek wil weet hoe kry hulle dit reg om perfekte lewens te skep waar dood en armoede en hartseer nie vatplek kry nie. Ek wil weet hoekom hulle dink dat ’n perfekte lewe hulle die reg gee om wreed te wees teenoor iemand wat hul nie ken nie. En ek wil weet of hulle trots is op hulself? Party het reageer. Ander het my geblok. Maar al kon ek net een persoon laat twyfel… al kon ek net een persoon laat dink… dan was my drie ure nie tydmors nie. Ek sal nie langer stilbly   nie. 

Ek is moeg… nee, nie moeg nie, GATVOL vir histerie en woede en haat oor simpel goed. Word histeries oor kinderverkragting. Word woedend oor plaasaanvalle. Haat spinasie. Maar om hemelsnaam, reik uit na jou medemens in nood. Moenie iets wat reeds stukkend is, verder vertrap nie. Kom ons los die hel vir die hiernamaals en maak oomblikke van hemel moontlik. Vir die volgende ses ure gaan ek nog boodskappe stuur. Maar hierdie keer gaan ek “sterkte” en “voorspoed” en “ek stuur vir jou positiewe krag” tik. Vir elke negatiewe gedagte, sal ek tien die kosmos instuur. Die goeie sal oorwin. Dit moet net. 

Die liefde

Die onderwerp is al holrug gery. Soveel boeke is al oor hierdie tema geskryf, dat tot die woordeboek al sug as jy liefde met lus verneuk. Gedigte word tussen “lief” en “hartedief” gepleeg. Liedjies word gekastreer op nasionale radio, want dit is groter as hoop en geloof. Iewers tussen Valentynsdag se rooi kartonharte en die emosionele gesiggies wat oor sosiale media soentjies stuur, het die liefde ‘n kommin klap van ‘n windmeul weg.

Ek praat nou nie hier van die liefde wat ‘n ma se hart vir haar kinders klop nie. Ook nie van die liefde wat ‘n kind vir sy ouers voel nie. Ek praat hier spesifiek van ‘n romantiese liefde… een waar vlinders in jou maag ‘n vereiste is en die nood druk om na Theuns Jordaan en Karlien van Jaarsveld se musiek te begin luister. Een waar jy jou kussing sopnat kwyl in die nag en dit is nie die droë lug se skuld nie, maar te danke aan jou wilde  drome. Ware, egte, skryf-‘n-boek-oor-jou-lewe, ek-begin-sommer-dig liefde.

Ek weet ek is lief vir my wederhelfte. Ek hou ook nogals van hom. Hy maak vir my koffie, hou my vas as ek verlang na my mense en hy laat my lag. Hy luister na al my idees (en meeste van hulle is maar vreemd, ewekansig en sinneloos) en partykeer was hy selfs die potte. Maar ek wou nog nooit ‘n rym-liedjie vir hom sing nie. Ons het elkeen ons eie Facebook-rekening en ons deel nie ‘n tandeborsel nie. Ek is ek. Hy is hy. En saam IS ons. Dis vir my liefde en dit hou my staande.

Maar iewers, nie te ver van my hart af nie…

Die vrou staan langs die graf en treur oor die man wat sy vandag moet begrawe. Dis nie haar man nie, maar dit is wel ‘n deel van haar hart wat in die grond wegsak. ‘n Liefde wat nooit mag of kon wees nie, maar eintlik moes.

Die vrou staan op die lughawe en kyk hoe die vliegtuig opstyg. Sy lig haar hand om te waai en besef dan hoe onlogies die gebaar is. Amper so sinneloos soos om liefde te vind in die arms van ‘n getroude man. Dan draai sy om en gaan haal haar eie kinders by die skool.

Die vrou staan voor die spieël en vryf oor haar geswolle maag. Nog net drie maande. Dan is sy nie meer ‘n weduwee nie, maar ‘n mamma. Haar hart skeur saam haar buik en kop en brein in twee, want sy weet nie of sy steeds moet rou en of sy moet opgewonde raak nie. Die lewe het haar uit liefde gekul.

Die vrou staan in die kombuis, besig om die kapokaartappels fyn te maal. Haar gedagtes dwaal na erotiese nagte saam die nuwe, jong fiksheidsinstrukteur. Hy bring nie winde op nie, skree nie vir nog ‘n bier nie en hy fluister nog liefdeswoorde in haar oor.

Die vrou staan voor in die klas. Sy verduidelik hoekom “die” eintlik ‘n lidwoord is en hoekom Totius ‘n god kan wees. Die liefde van haar lewe het sy tas gepak en die pad gevat. Hy lê nou lepel by ‘n jonger weergawe, terwyl sy haarself aan taal oorgee.

 

Al die soetsappighede vervaag met die wete dat die liefde nie altyd wen nie. Partykeer wen die lewe. Dis hartseer. Dis wreed. Dis onregverdig. Maar ek konsentreer op die vrouens agter die tragi-verhale. Soms gaan lê hulle van pure moegheid. Maar hulle staan altyd op. Dan lig hulle die ken, trek die skouers terug en kyk die lewe weer vol in die oë. Of dit nou langs die graf, in die kombuis, op die lughawe of voor die spieël is… of dit nou met die liefde van haar lewe langs haar sy, die plaasvervanger of sommer net op haar eie is… een ding is ek van seker: die vrou sal staan.